Ποιος είναι ο στόχος του Ομπάμα στο Ιράκ

Ο αμερικανός πρόεδρος, αφού αρχικά υποτίμησε τον κίνδυνο του Ισλαμικού Κράτους, τώρα επικρίνεται για σπασμωδικές κινήσεις

Δεν πάει πολύς καιρός, μόλις τον περασμένο Ιανουάριο, που ο Μπαράκ Ομπάμα αναφερόταν υποτιμητικά στην απειλή που αποτελούσε το Ισλαμικό Κράτος. Επιδεικνύοντας εξαιρετική έλλειψη διορατικότητας, σε συνέντευξή του προς το περιοδικό «New Yorker» ο αμερικανός πρόεδρος είχε δηλώσει ότι το να συγκρίνουμε το Ισλαμικό Κράτος με την Αλ Κάιντα είναι «σαν να συγκρίνουμε μια ασήμαντη πανεπιστημιακή ομάδα μπάσκετ με μια ομάδα του ΝΒΑ».

Και όμως, με αφορμή αυτήν ακριβώς την οργάνωση, ο Ομπάμα έδωσε την περασμένη Παρασκευή το πράσινο φως να σηκωθούν αμερικανικά αεροσκάφη να βομβαρδίσουν στόχους στο Ιράκ - πράγμα που δεν είχε κάνει ούτε για τα χημικά όπλα που έριξε ο Μπασάρ αλ Ασαντ σε αμάχους πέρυσι στη Συρία.

Ο σκληρός Σεπτέμβριος της ΕΕ

Ακόμη και στην κορύφωση της κρίσης της Ευρωζώνης πριν από δύο χρόνια υπήρχε ακόμη, άντεχε η παράδοση ή το φετίχ των θερινών διακοπών. Φέτος, και μάλλον απρόσμενα, η θερινή χαλάρωση και ηρεμία έσπασαν. Οσοι νόμιζαν ότι ξεχνούν την ΕΕ - Ευρωζώνη και τα προβλήματά της μετά τη συνέντευξη Ντράγκι την πρώτη Πέμπτη του Ιουλίου και την ομιλία στα μέσα του ίδιου μήνα του Γιούνκερ στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου στο Στρασβούργο γελάστηκαν. Η υπεραισιόδοξη ρητορική Ρέντσι ήταν από ό,τι φαίνεται μία ασπιρίνη με περιορισμένη χρονική επίδραση.

Οι σκιές ενός θριάμβου

Η χθεσινή νίκη του Ερντογάν ήταν προεξοφλημένη από καιρό, ακόμη και από τους ίδιους τους αντιπάλους του. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο το κεμαλικό CHP και το εθνικιστικό MHP επέλεξαν ως κοινό υποψήφιό τους έναν σχετικά άγνωστο, μετριοπαθή ισλαμιστή. Ετσι δηλώνουν εμμέσως πλην σαφώς ότι δεν υπάρχει πολιτικό μέλλον για αμιγή, καθαρή κοσμική και κεμαλική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.
Ολοι όσοι δεν μπορούν να αμφισβητήσουν την κυριαρχία Ερντογάν εστιάζουν στις αρνητικές παρενέργειες της εμπλοκής του στη Μέση Ανατολή. Ετσι αγνοούν ή επιλέγουν σκοπίμως να υποβαθμίσουν μια σταθερά της πολιτικής στην Τουρκία, τη σχέση συγκοινωνούντων δοχείων ανάμεσα στην εσωτερική πολιτική και την περιφερειακή και διεθνή πολιτική.

«Ο Ερντογάν επωφελήθηκε από κρατικούς πόρους για την προεκλογική του εκστρατεία» Δηλώσεις εκλογικών παρατηρητών του ΟΑΣΕ

Ο πρωθυπουργός και νεοεκλεγείς πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έκανε αθέμιτη χρήση κρατικών πόρων στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του για την προεδρία, ενώ η κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης ήταν προκατειλημμένη υπέρ του, δήλωσαν εκλογικοί παρατηρητές του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία την Ευρώπη (ΟΑΣΕ).
«Κρατικοί πόροι προσέφεραν στον πρωθυπουργό ένα πλεονέκτημα», δήλωσε η Όσα Λίντεσταμ, Σουηδή βουλευτής και μέλος της αποστολής παρατηρητών του ΟΑΣΕ στην Τουρκία.

Ξαφνικό τουρκικό ενδιαφέρον για τα ελληνικά νησιά Ερώτηση του Ρεπουμπλικανικού κόμματος στον τούρκο υπουργό Άμυνας

Ο υπαρχηγός του τουρκικού Ρεπουμπλικανικού κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης Σεζγκίν Τανρίκουλου με ερωτηση την οποία υπέβαλε στη βουλή ζητά από τον υπουργό Άμυνας Ισμέτ Γιλμάζ να εξηγήσει γιατί η Ελλάδα δημιούργησε στρατιωτικά φυλάκια σε δυο νησιά τα οποία, κατά τη γνώμη του, θα έπρεπε να ανήκουν στην Τουρκία και τα οποία η Ελλάδα είχε προηγουμένως καταλάβει αμαχητί.

Ο κ. Τανρίκουλου αναφέρει ότι φωτογραφίες που έχουν  αναρτηθεί στην επίσημη ιστοσελίδα των ελληνικών ένοπλων δυνάμεων δείχνουν τον αρχηγό του ελληνικού Στρατού να επιθεωρεί τις στρατιωτικές βάσεις στα νησιά.

Ελλάδα - Ρωσία: Η "κόκκινη αρκούδα" που δεν τρώει ελληνικά ροδάκινα αλλά πουλάει όπλα

Πριν μερικά χρόνια μας “χώριζαν” -υποτίθεται- η αγορά των τεθωρακισμένων BMP που κάποιοι στην Αθήνα περίμεναν πως και πως . Τώρα μας “χωρίζουν” τα ροδάκινα και τ΄ άλλα φρούτα που επιστρέφουν από τη Ρωσία λόγω του εμπάργκο που αποφάσισε ο Πούτιν . Οι ελληνορωσικές σχέσεις πάντα έβρισκαν μια αφορμή για να μην ολοκληρωθούν ποτέ . Παρέμεναν και παραμένουν ένα “φλερτ” με καλές και κακές στιγμές. Ευθύνονται και οι δύο πλευρές με την ελληνική να έχει ίσως μεγαλύτερο μερίδιο.
Το περίφημο άνοιγμα του Κώστα Καραμανλή στο οποίο πολλοί αποδίδουν και την πτώση της κυβέρνησής του -σκεπάζοντας έτσι και τα λάθη- δεν προχώρησε ποτέ. Μαζί και οι όποιες συμφωνίες εξοπλισμών που είχαν συζητηθεί και περιελάμβαναν και τα περίφημα BMP. Με την κυβέρνηση Παπανδρέου να “παγώνει” τελείως τις ελληνορωσικές σχέσεις.

Τουρκία: Πιέσεις για μείωση επιτοκίων

Οι εκκλήσεις της τουρκικής κυβέρνησης για μείωση των επιτοκίων μετά την εκλογή του Ταγίπ Ερντογάν θα διατηρηθούν στο ακέραιο, δεσμεύτηκε ο υπουργός Οικονομικών Νιχάτ Ζεϊμπέκι σε χθεσινή συνέντευξή του στο Ρόιτερς. Η Τουρκία προβάλλει ως περιφερειακή οικονομική δύναμη εδώ και δέκα χρόνια υπό την πρωθυπουργία Ερντογάν και ύστερα από μία παρατεταμένη περίοδο οικονομικού χάους.
Την ίδια στιγμή όμως διευρύνονται οι ανησυχίες ότι η συγκέντρωση τόσων εξουσιών στα χέρια ενός ανθρώπου με ανορθόδοξες απόψεις για την οικονομία, όπως η πεποίθησή του ότι τα υψηλά επιτόκια προκαλούν υψηλό πληθωρισμό, θα μπορούσαν να βλάψουν την τουρκική οικονομία. Ο Τούρκος υπουργός Οικονομικών έδωσε μία πρόγευση όσων αναμένεται να γίνουν στον τομέα της οικονομικής πολιτικής το προσεχές διάστημα. «Τα επιτόκια της κεντρικής τράπεζας πρέπει να μειωθούν», ανέφερε χαρακτηριστικά. Η Κεντρική Τράπεζα πρέπει να προηγηθεί των αγορών. Αν ακολουθείς τις αγορές, τότε εκείνες σε ορίζουν», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Ζεϊμπέκι. «Η πολιτική μας είναι σαφής. Πιστεύουμε ότι τα επιτόκια είναι σημαντικά για την αναζωογόνηση της εσωτερικής ζήτησης, τις επενδύσεις και την ανάπτυξη», εξήγησε.

Ιράκ: Φως για έξοδο από το πολιτικό χάος

Τα βλέμματα ολόκληρης της υφηλίου μπορεί να είναι στραμμένα στα μέτωπα του πολέμου και στις σκηνές φρίκης, αλλά στα πολιτικά αρχηγεία δεν σταματούν ούτε στιγμή να τονίζουν πως το πρόβλημα του Ιράκ είναι κατά βάση πολιτικό.

Οι φρικαλεότητες των τζιχαντιστών οδηγούν μαζικά στον δρόμο της προσφυγιάς τη θρησκευτική μειονότητα των Γεζίντι που έχει μακραίωνη ιστορία στο ΙράκΓια τους Δυτικούς, η νούμερο ένα προτεραιότητα ετούτη τη στιγμή είναι να σχηματιστεί στη Βαγδάτη ένας κυβερνητικός συνασπισμός εθνικής ενότητας και ευρείας συμμετοχής που θα έχει τη στήριξη σιιτών, σουνιτών και Κούρδων. Και στο πολιτικό μέτωπο του Ιράκ ωστόσο, όπως άλλωστε και στο στρατιωτικό, κυριαρχεί... ο αλληλοσπαραγμός. Το Ιράκ παραμένει επί της ουσίας ακυβέρνητο από τον περασμένο Απρίλιο οπότε διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές στη χώρα.Οι τζιχαντιστές εκμεταλλεύτηκαν το κενό εξουσίας σε Ιράκ και Συρία. Πάτησαν πάνω στη δυσφορία των αποκλεισμένων από την κεντρική διοίκηση σουνιτικών πληθυσμών και άρχισαν να παίρνουν τον έλεγχο της χώρας σκορπώντας παράλληλα τον τρόμο και τον θάνατο. Ακόμη κι αυτό ωστόσο δεν κατάφερε να ενώσει τα πολιτικά στρατόπεδα απέναντι στον κοινό εχθρό.

ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΜΠΑΧΑ ΓΙΟΥΝΓΚΟΡ ΓΙΑ ΤΗΝ DEUTSCHE WELLE Τι σηματοδοτεί για την Τουρκία η νίκη Ερντογάν

Η ψήφος των Τούρκων ψηφοφόρων, που είχαν το δικαίωμα για πρώτη φορά να ψηφίσουν τον πρόεδρό τους, ήταν σαφής: ο Ταγίπ Ερντογάν ξεπέρασε με άνεση το όριο του 50% από τον πρώτο γύρο. Το αποτέλεσμα αυτό είναι δημοκρατικά σωστό και άρα αδιαμφισβήτητο. Αυτή είναι η μια όψη του νομίσματος.

Η ψήφος των Τούρκων ψηφοφόρων, που είχαν το δικαίωμα για πρώτη φορά να ψηφίσουν τον πρόεδρό τους, ήταν σαφής: ο Ταγίπ Ερντογάν ξεπέρασε με άνεση το όριο του 50% από τον πρώτο γύρο. Το αποτέλεσμα αυτό είναι δημοκρατικά σωστό και άρα αδιαμφισβήτητο. Αυτή είναι η μια όψη του νομίσματος. Στην άλλη όψη επικρατεί ο φόβος για την περαιτέρω μετάλλαξη της Τουρκίας σε ισλαμική δημοκρατία - που θα έχει περισσότερες θρησκευτικές επιταγές στην καθημερινότητα του πολίτη.Η νίκη του Ερντογάν αποσυνθέτει ακόμη περισσότερο το μεταρρυθμιστικό έργο του ιδρυτή της Τουρκικής Δημοκρατίας, Κεμάλ Ατατούρκ. Η ελίτ των κεμαλιστών δεν ήθελε να το συνειδητοποιήσει τα προηγούμενα χρόνια, αλλά η αλαζονεία της απέναντι σε πολλά προβλήματα που δυσχέραιναν την καθημερινή ζωή των ανθρώπων, οδήγησε στο σημερινό πολιτικό «στάτους κβο» στην Τουρκία. Εξαιτίας της (αλαζονείας της) μπόρεσε το ισλαμοσυντηρητικό κόμμα του Ερντογάν ΑΚΡ να επεκτείνει τη δύναμή του μετά την πρώτη του νίκη το 2002 με 34% και να φτάσει στις εκλογές πριν από τρία χρόνια να πάρει σχεδόν το 50% των ψήφων. Τελικά, το ΑΚΡ κερδίζει κάθε εκλογική αναμέτρηση και επισφράγισε την επικράτησή του ως συντριπτική πολιτική δύναμη με την ανάδειξη του αρχηγού του και επικεφαλής της κυβέρνησης ως προέδρου της δημοκρατίας.

Διπλή στροφή για την Ε.Ε.

Η Ευρώπη δεν ετοιμάζεται απλά να διαχειριστεί μια ρεαλιστική προσαρμογή στη διαχείριση της κρίσης στην Ευρωζώνη -είναι χαρακτηριστικό ότι υπό τον φόβο του αποπληθωρισμού-ύφεσης η Μπούντεσμπανκ ζητά εδώ και τώρα αυξήσεις μισθών- αλλά δίχως υπερβολή σε γεωστρατηγικό επίπεδο μοιάζει με παίκτη επιτραπέζιου παιχνιδιού που έχει τραβήξει την κάρτα Επιστροφή στην Αφετηρία.
Καταλύτης η στρατηγική επιλογή της Γερμανίας να ευθυγραμμιστεί με τις ΗΠΑ στον νέο Ψυχρό Πόλεμο απέναντι στη Ρωσία, μια επιλογή υψηλού οικονομικού κόστους για τη χώρα και για το σύνολο της Ε.Ε. Ποια ήταν η αφετηρία στην οποία επιστρέφει η Ευρώπη με ατμομηχανή τη Γερμανία; Στις αρχές της Δεκαετίας του '50 οι ΗΠΑ πίεζαν για ταχύτατη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση σε όλα τα μέτωπα με επίκεντρο την ανοικοδόμηση-ανασυγκρότηση αλλά και επανεξοπλισμό της Δυτικής Γερμανίας.

Οι προκλήσεις της επόμενης μέρας για τον νέο πρόεδρο

ΝΙΚΟΣ ΣΤΕΛΓΙΑΣΛίγες ώρες πριν από τον πρώτο γύρο των τουρκικών προεδρικών εκλογών, το στρατόπεδο του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αντιμετωπίζει έναν μεγάλο «πονοκέφαλο». Οι πρώτες ενδείξεις από το εξωτερικό δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικές. Η αποχή των Τούρκων πολιτών του εξωτερικού από τις κάλπες προβληματίζει τους συνεργάτες του πρωθυπουργού, οι οποίοι δεν αποκλείουν πλέον το ενδεχόμενο διενέργειας δεύτερου γύρου εκλογών. Παρ’ όλα αυτά, το στρατόπεδο του κ. Ερντογάν εξακολουθεί να θεωρεί σίγουρη τη νίκη του στις προεδρικές εκλογές. Οι αδυναμίες της μεγάλης συμμαχίας της αντιπολίτευσης, η οποία υποστηρίζει την υποψηφιότητα του Εκμελεντίν Ιχσάνογλου, αναπτερώνουν το ηθικό των υποστηρικτών του κ. Ερντογάν.

Ο μακροβιότερος ηγέτης μετά τον Κεμάλ

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΕΛΛΙΣ

Ενα βήμα πιο κοντά στην υλοποίηση του οράματός του να αναδειχθεί σε παντοδύναμο πρόεδρο μιας ισχυρής Τουρκίας, και στην πορεία να αναλάβει τον ηγετικό ρόλο που θεωρεί ότι του αρμόζει στον μουσουλμανικό κόσμο, αναμένεται να βρεθεί ο Ταγίπ Ερντογάν μετά τη διαφαινόμενη νίκη του στις προεδρικές εκλογές, τις πρώτες με άμεση πανεθνική ψηφοφορία.
Η αναρρίχησή του στην προεδρία θεωρείται δεδομένη, είτε το πετύχει σήμερα, εξασφαλίζοντας πάνω από το 50% των ψήφων, είτε χρειασθεί και δεύτερος γύρος, σε δύο εβδομάδες. Αν και σε πρόσφατες δημοσκοπήσεις εξασφάλιζε 55% των προτιμήσεων έναντι 38% του κοινού υποψηφίου σοσιαλδημοκρατών και εθνικιστών, Εκμελενττίν Ιχσάνογλου, η εκλογή του σήμερα παραμένει αβέβαιη. Το σίγουρο είναι ότι ο Ταγίπ Ερντογάν θα γίνει ο μακροβιότερος ηγέτης της Τουρκίας μετά τον Κεμάλ Ατατούρκ, έχοντας ήδη διατελέσει μία δεκαετία πρωθυπουργός. Εάν, μάλιστα, επανεκλεγεί το 2019, μπορεί να ξεπεράσει τον ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας και να βρίσκεται στην ηγεσία της χώρας κατά την επέτειο της συμπλήρωσης εκατό ετών από την ίδρυσή της, το 2023.

Το τριπλό στοίχημα των τουρκικών εκλογών

Του ΑΡΗ ΑΜΠΑΤΖΗ

Για πρώτη φορά στην ιστορία της Τουρκίας ο λαός και όχι η εθνοσυνέλευση θα εκλέξει τον πρόεδρο της Δημοκρατίας στις αυριανές εκλογές.

Ο σημερινός πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, έχει πολύ αυξημένες πιθανότητες να εκλεγεί από την πρώτη Κυριακή και θέτει θέμα θεσμοθέτησης συστήματος προεδρευόμενης δημοκρατίας.
Συνολικά 53.017.214 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι θα πάνε στις κάλπες αύριο για να αναδείξουν έναν από τους τρεις υποψηφίους. Εκτός από τον Ερντογάν, υποψήφιοι είναι ο Εκμελετίν Ιχσάνογλου, πρώην πρόεδρος του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης, ο οποίος είναι ο κοινός υποψήφιος του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (αξιωματική αντιπολίτευση) και του Κόμματος Εθνικιστικού Κινήματος. Και ο Σελαχατίν Ντεμιρτάς, αρχηγός του φιλοκουρδικού Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών.Οι δύο τελευταίες δημοσκοπήσεις δίνουν στον Ερντογάν ποσοστό 57% και 55,1%, στον Ιχσάνογλου 34% και 33,3% και στον Ντεμιρτάς 9 και 11,6%. Εάν δεν επαληθευτούν οι δημοσκοπήσεις και ο Ερντογάν δεν συγκεντρώσει 50% στον αυριανό πρώτο γύρο, στις 24 Αυγούστου θα αναμετρηθούν οι δύο υποψήφιοι με τα υψηλότερα ποσοστά στην αυριανή ψηφοφορία.

Το αραβικό φέσι του Μακιαβέλι και αγωγός μέσω Τουρκίας

Του Δρα Γιάννου Χαραλαμπίδη

-Ποια πολιτική τάση, ακόμη και αν δεν υπήρχε στις ΗΠΑ, θα έπρεπε να καλλιεργήσουμε
-Ποιες τρεις επιλογές έχει υπόψη της η Λευκωσία για την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου και γιατί η βρετανική πολιτική μπορεί να μη συμπίπτει με την αμερικανική
-ΠΟΙΟΙ χρηματοδοτούν τη Χαμάς και το φλερτ αραβικών κρατών με το Ισραήλ
Το ζήτημα του φυσικού αερίου είναι συναφές με την ασφάλεια, την οικονομική ανάπτυξη της Κύπρου, τα διαπλεκόμενα συμφέροντα των ΗΠΑ, της Τουρκίας, της Βρετανίας και των Αράβων, καθώς και με τη λύση του Κυπριακού. Άλλωστε, χωρίς ασφάλεια και συμμαχίες, χωρίς ισοζύγια δυνάμεων είναι δύσκολη η ομαλή εκμετάλλευση του φυσικού αερίου και η ανάπτυξη της περιοχής μας. Πολλές, δε, φορές τα συμφέροντα οδηγούν σε περίεργα παιχνίδια και ως εκ τούτου δεν είναι σίγουρο εάν τα συμφέροντα των ΗΠΑ συγκλίνουν με εκείνα των Βρετανών, ή εάν τα συμφέροντα του Λονδίνου συγκλίνουν με αυτά της Μόσχας.Όπως και τα συμφέροντα των Αράβων ή κάποιων από αυτούς δεν είναι σίγουρο εάν αποκλίνουν από εκείνα των Ισραηλινών και ούτω καθεξής. Το φυσικό αέριο, πάντως, είναι αναλόγως των περιπτώσεων εργαλείο σύγκλισης συμφερόντων και συμμαχιών, ή πηγή αντιπαλότητας και συγκρούσεων.

Τα δύσκολα διλήμματα του Ισραήλ

Του Μάριου Δημητρίου

Michael Harari: Προειδοποιούμε τους αμάχους, πριν από κάποιο στρατιωτικό κτύπημα.Μια εκ βαθέων συνέντευξη του Ισραηλινού Πρέσβη στη Λευκωσία, για τη στρατιωτική επιχείρηση στη Γάζα και τις καταγγελίες για «εγκλήματα πολέμου»
Ναι, θέλω να μας ασκήσετε κριτική, αλλά την ίδια στιγμή πραγματικά εύχομαι να καταλάβετε την απίστευτη θέση στην οποία βρισκόμαστε…
Ήταν η πρώτη ερώτηση που μου ήρθε στο μυαλό να κάνω στον Ισραηλινό πρέσβη στη Λευκωσία Michael Harari, όταν με δέχτηκε στο γραφείο του την περασμένη Τετάρτη, ένα σχεδόν μήνα μετά την έναρξη της στρατιωτικής επιχείρησης του Ισραήλ, στη Λωρίδα της Γάζας, «Προστατευτική Αιχμή», που άφησε πίσω της νεκρούς 1.800 Παλαιστίνιους αμάχους (οι 400 από τους οποίους παιδιά) και σχεδόν 70 Ισραηλινούς στρατιώτες, και που ακολούθησε την απαγωγή και δολοφονία τριών εφήβων Ισραηλινών στη Χεβρώνα, τον Ιούνιο: