Για τη σύναξη των ισχυρών στο Νταβός, η εξαγγελθείσα “στροφή” (pivot) του ενδιαφέροντος των ΗΠΑ στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού μοιάζει σαν να έχει ήδη συντελεστεί. Όμως σε αντίθεση με την αισιοδοξία που επικρατούσε μεταξύ των συμμετεχόντων στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ σχετικά με την οικονομία, οι γεωπολιτικές εξελίξεις εμπνέουν πολύ περισσότερη αμηχανία. Η “επίθεση γοητείας” του Hassan Rowhani προς το διεθνές ακροατήριο, και δη το επενδυτικό (στην πρώτη εμφάνιση Ιρανού προέδρου στο Νταβός μετά από αυτήν του Mohammad Hatami προ δεκαετίας) συγκέντρωσε όλα τα βλέμματα, υποδεικνύοντας τη δυνατότητα να γεφυρωθούν ρήγματα που μένουν ανοικτά στη Δυτική Ασία εδώ και τριάντα χρόνια. Αντίστοιχα, η απονομή του βραβείου του “πνεύματος του Davos” στον 90χρονο ισραηλινό πρόεδρο Shimon Peres (τελευταίο επιζώντα της γενιάς των ιδρυτών του εβραϊκού κράτους) έμοιαζε με τέλος μιας εποχής κατά την οποία το Ισραήλ αναδείκνυε φιγούρες ικανές να πρωταγωνιστήσουν στην διεθνή σκηνή. Το ότι ο Peres δεν έχασε την ευκαιρία να τονίσει ότι η χώρα του και το Ιράν δεν είναι “ιστορικοί εχθροί” θα πρέπει να θεωρηθεί ενδεικτικό των ευρύτερων ανακατατάξεων που συντελούνται στην περιοχή.