Ευχαριστώ όποιον Θεό υπάρχει για την ελεύθερη ψυχή μου

Ανίκητος (Invictus) Μέσα στη νύχτα που με σκεπάζει, μαύρη σαν πίσσα όπως είναι, ευχαριστώ όποιον Θεό υπάρχει για την ελεύθερη ψυχή μου. Υπό το βάρος των περιστάσεων ποτέ δε λύγισα, ούτε ούρλιαξα δυνατά. Όταν το βάρος της τύχης έπεσε πάνω μου, το κεφάλι μου μάτωσε, αλλά δεν έσκυψε. Πέρα απ' αυτόν τον τόπο της οργής και των δακρύων βρίσκεται ο τρόμος της σκιάς, Κι όμως, παρά τις απειλές όλων των χρόνων θα με βρει, μα θα με βρει χωρίς να φοβάμαι. Σημασία δεν έχει πόσο στενή είναι μια πύλη, πόσο γεμάτη με τιμωρίες η περγαμηνή, εγώ διαφεντεύω τη μοίρα μου: αφέντης της ψυχής μου είμαι εγώ.
Γουίλιαμ Ε. Χένλεϊ, The in hospital series, 1870

Ο εθνικισμός, η τεχνολογία και οι Ολυμπιακοί Αγώνες

Τζορτζ Φρίντμαν-Οι Ολυμπιακοί Αγώνες έχουν μετατραπεί σε ανταγωνισμό μεταξύ των εθνών, και όχι των αθλητών, γράφει ο Τζορτζ Φρίντμαν, συγγραφέας και αρθρογράφος των New York Times.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην αρχαία Ελλάδα είχαν στο επίκεντρό τους τον μεμονωμένο Αθλητή. Οι θεατές ήξεραν βέβαια από ποια πόλη προέρχονταν οι συμμετέχοντες, αλλά η δόξα πήγαινε στον αθλητή, όπως φαίνεται από τις ιστορίες και τα ποιήματα της εποχής. Αυτή ήταν άλλωστε και η μόνη πηγή της γνώσης μας. Τα γήπεδα και τα πλήθη ήταν μικρά, αλλά οι μνήμες παραμένουν μετά από 2.500 χρόνια. Στη σύγχρονη εποχή, προσπαθούμε να μαθαίνουμε και να θυμόμαστε μέσω της τεχνολογίας. Ωστόσο, η μάζα των δεδομένων μπορεί να κρύψει αυτό που είναι σημαντικό. Μπορεί να υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία από την Αρχαία Ελλάδα, αλλά θυμόμαστε τους Ολυμπιακούς Αγώνες της. Αντίθετα, σήμερα ξεχνάμε πράγματα που συνέβησαν πριν από ένα μήνα.

..εγώ διαφεντεύω τη μοίρα μου: αφέντης της ψυχής μου είμαι εγώ...

«Ενας βοσκός από τ' Ανώγια, άγριο πετροχώρι στην πλαγιά του Ψηλορείτη, άκουγε τους χωριανούς του να του δηγούνται σημεία και τέρατα για το Μεγάλο Κάστρο. Στην πολιτεία αυτή, λέει, βρίσκεις όλα τ' αγαθά του κόσμου: κουκιά με τη σέσουλα, παστό μπακαλιάρο τσουβάλια, βαρέλια τις σαρδέλες και τις καπνιστές ρέγγες· κι ακόμα μαγαζιά τίγκα στιβάνια, κι άλλα που πουλούν τουφέκια όσα θες, σουγιάδες, μαχαίρια και μπαρούτη· κι άλλα που κάθε πρωί ξεφουρνίζουν, φουρνιές φουρνιές, άσπρο ψωμί, φραντζόλα. Κι έχει, λέει, ακόμα, σαν βραδιάσει, γυναίκες που δε σε σκοτώνουν, σαν τις Κρητικοπούλες, αν τις αγγίξεις, κι είναι το κρέας τους άσπρο και νόστιμο σαν τη φραντζόλα. Ολα ετούτα τα θάματα τ' άκουγε ο βοσκός, τα σάλια του έτρεχαν, και το Μεγάλο Κάστρο έλαμπε στη φαντασιά του σαν κρητικός παράδεισος, γεμάτος μπακαλιάρο, τουφέκια και γυναίκες.

Η ιερότητα του διαβάσματος

Του Νίκου Τσούλια-Το διάβασμα είναι τέχνη (έχει τους νοητικούς και φαντασιακούς αυτοσχεδιασμούς και τις στοχαστικές πινελιές του κάθε αναζητητή / αναγνώστη) και επιστήμη (έχει συγκροτημένη μεθοδολογία και διαρκή έρευνα). Είναι πάθος και λατρεία. Δεν είναι μια ουδέτερη λειτουργία. Απαιτεί πρόσφορη ψυχική διάθεση, σφοδρή επιθυμία, συνεχή προσμονή και παραμένει πάντα σε εκκρεμότητα  ανικανοποίητου. Αν δεν υπάρχει θέρμη και ζήλος, πάθος και έρωτας για το διάβασμα, δεν μπορεί να επιτελεσθεί η τελετουργία του.

"Νά Μήν Αφήκεις Την Ζωή Χωρίς Ελπίδα Ποτές Οτι Κι' αν Χρειαστεί Να Κάμεις"

Χρόνια πολλά Κόσμε, Χρόνια καλά Χρόνια ευτυχισμένα Χρόνια δημιουργικά

ΑΥΞΗΣΗ ΚΑΤΑ 13,2% ΤΩΝ ΠΩΛΗΣΕΩΝ ΠΕΡΥΣΙ Ανθεί το εμπόριο όπλων παγκοσμίως

Οι πωλήσεις οπλικών συστημάτων σε όλο τον κόσμο αυξήθηκαν πέρυσι για έκτη συνεχόμενη χρονιά. Το εμπόριο όπλων ανθεί σε παγκόσμιο επίπεδο. Η αξία των πωλήσεων έφθασε τα 64,4 δις δολάρια, και ήταν αυξημένες κατά 13,4% σε σχέση με το 2013. Παράλληλα, προβλέπεται ότι φέτος οι πωλήσεις οπλικών συστημάτων θα φτάσουν τα 70 δις.
Πρώτη στη λίστα των εμπόρων είναι, όπως και τα προηγούμενα χρόνια, οι Ηνωμένες Πολιτείες, με πωλήσεις αξίας 23,7 δις δολαρίων για το 2014. Δεύτερη έρχεται η Ρωσία με 10 δις, ενώ ακολουθούν η Γαλλία με 5 δις, η Βρετανία με 4,2 δις και η Γερμανία με 3,6 δις.

Η ελεύθερη κατάδυση μπορεί να γίνει εθιστική και επικίνδυνη

Η Natalia Molchanova που αγνοείται από τις 2 Αυγούστου, κατά τη διάρκεια ελεύθερης κατάδυσης, ήταν εξαιρετική αθλήτρια γιατί μπορούσε να συνδυάσει τέλεια τις φυσικές ικανότητες που απαιτεί το δύσκολο άθλημα με τις πνευματικές, γράφει στο περιοδικό Time ο William Trubridge κάτοχος 15 παγκόσμιων ρεκόρ στην ελεύθερη κατάδυση. Είδα τη Molchanova αρκετές φορές σε παγκόσμιους αγώνες, γράφει ο Trubridge, μαζί με το γιο της τον Alexey, είναι ανταγωνίστριά μου και καλή φίλη, συμπληρώνει και τονίζει ότι η απώλειά της προξένησε θλίψη σε όλη την κοινότητα των καταδύσεων. Η ελεύθερη κατάδυση είναι ταυτόχρονα ένα σωματικό και πνευματικό άθλημα, πρέπει να εκπαιδεύσεις το σώμα σου να προσαρμόζεται σε λιγότερη πρόσληψη οξυγόνου και να κινείσαι αποτελεσματικά μέσα στο νερό. Η Natalia ήταν εκπληκτική σε αυτό. Είχε τεράστια δυνατότητα να κρατάει την αναπνοή της και πολύ καλή τεχνική κάτω από το νερό. Ήταν κυρίως πού δυνατή πνευματικά, μπορούσε να ανταπεξέρχεται στην πίεση και να καταφέρνει σημαντικές επιδόσεις.

Ισπανία: Η διαγραφή δεδομένων στο λογισμικό έριξε το Airbus

H συντριβή ενός ολοκαίνουργιου στρατιωτικού μεταγωγικού Airbus A400M στην Ισπανία τον περασμένο μήνα πιθανότατα προκλήθηκε από "διαγραφή δεδομένων" που απαιτούνται για τους κινητήρες του, ανέφεραν στο πρακτορείο Reuters πηγές προσκείμενες στη σχετική έρευνα.
Οι δύο πιλότοι και δύο μηχανικοί που επέβαιναν στο αεροσκάφος σκοτώθηκαν στις 9 Μαΐου, όταν τρεις από τους τέσσερις κινητήρες παρουσίασαν δυσλειτουργία λίγο μετά την απογείωση της δοκιμαστικής πτήσης έξω από τη Σεβίλλη.Σύμφωνα με το Reuters, η έρευνα για τα αίτια της συντριβής εστιάζονται σε δεδομένα που ονομάζονται «παράμετροι ρύθμισης στρέψης» και απαιτούνται για τη λειτουργία των κινητήρων. Οι παράμετροι φαίνεται ότι διαγράφηκαν κατά λάθος πριν από την απογείωση του αεροσκάφους.

Βασίλι Γκρόσμαν: Ζωή και Πεπρωμένο

 

Συντάκτης: Πέπη Ρηγοπούλου

«Ανοιξα την πόρτα και είδα ένα πορτραίτο. Υστερα το πορτραίτο άρχισε να έρχεται προς το μέρος μου». Είναι τα λόγια μιας μαίας που κατοικεί σε ένα σπίτι μαζί με άλλους όταν ανοίγει την πόρτα μέσα στη νύχτα και βρίσκεται ξαφνικά αντιμέτωπη με τον Στάλιν που έχει φτάσει εκεί με τον Μπέρια. Σκοπός της επίσκεψής τους -που κάνει τους άλλους ενοίκους να μην πάνε στην κοινή τουαλέτα όλη τη νύχτα ούτε και να φύγουν το πρωί για τη δουλειά τους- είναι να δουν έναν παλιό μπολσεβίκο που μόλις έχουν ελευθερώσει από τη Λιουμπλάνκα.

Η μετατροπή του χρόνου σε πηγή λήθης…

Κώστας ΜαρούνταςΧρόνος «πανδαμάτωρ» ισχυρίζονται πολλοί από εκείνους που αρέσκονται να ασκούνται στην πρακτική φιλοσοφία (κατανοώντας ευτυχώς τη διαφορά του να είναι κάποιος στοχαστικός περιγραφέας και όχι «τραγουδοποιός» με τις άρπες της μεταστροφής των ουσιών), και δεν λαθεύουν μάλλον.Πόσες φορές (η καταμέτρηση είναι μάταιη ελέω ποσοτικής πλειοδοσίας), αισθανόμαστε όλοι μας συνθλιμμένοι από μια ή περισσότερες συνθήκες και καταφεύγουμε στο πέρασμα του χρόνου ως τη μοναδική αναγνωριστέα από το ένστικτο μας λύση, ως εκείνο το «μαξιλάρι» που θα ξεκουράσει κάπως το καταπονημένο σώμα μας και θα «γλυκάνει» την ψυχή μας...

Όταν κανείς αποκτά εξουσία:

Τι θα συνέβαινε αν βρισκόσουν φυλακισμένος ή αν ήσουν εσύ ο δεσμοφύλακας; Πολλές φορές τυχαίνει να κρίνουμε συμπεριφορές φυλακισμένων ή δεσμοφυλάκων, ανάλογα πάντα με τις ιδεολογίες μας, τα ιδανικά μας και τις αξίες μας. Πάντα έχουμε έναν αντίλογο στο τι θα κάναμε αν ήμασταν εμείς στις θέσεις αυτές, αλλά ουσιαστικά, ποτέ κανείς δε γνωρίζει τα όρια του, δε ξέρει τι θα έκανε σε μια συγκεκριμένη θέση, υπό μια συγκεκριμένη κατάσταση.Το 1971, ο καθηγητής ψυχολογίας Φίλιπ Ζιμπάρντο του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ, δοκίμασε ένα πείραμα ώστε να μελετήσει τις ψυχολογικές επιπτώσεις που επιφέρει η μετατροπή ενός ατόμου σε φυλακισμένο ή δεσμοφύλακα. Το πείραμα αυτό είναι παγκοσμίως, πλέον, γνωστό και δημιουργεί πολλούς προβληματισμούς, όχι μόνο σε ψυχολογικό επίπεδο όσο σε κοινωνικό.

«Σκυλιά του πολέμου», σκοτώνουν και σκοτώνονται για το χρήμα

ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΖΙΜΑΣ Τους αποκαλούν «σκυλιά του πολέμου». Σκοτώνουν και σκοτώνονται για το χρήμα. Γι’ αυτούς δεν μετρούν ούτε ο πατριωτισμός ούτε η θρησκεία ούτε οι ιδεολογίες. Δεν διστάζουν, με το που θα οσμιστούν αίμα, να σπεύσουν στα πεδία των μαχών αρκεί να πληρωθούν καλά. Οσο για το πώς βρίσκουν «δουλειά», δεν γεννάται θέμα: υπάρχουν τα «γραφεία ευρέσεως εργασίας», εταιρείες δηλαδή που τους στρατολογούν και τους πληρώνουν να σκοτώνουν...

Περί μεταφράσεων

Αλέξανδρος Κοσματόπουλος

  Μεταφράζοντας ένα έργο εισέρχομαι στον κόσμο του συγγραφέα. Μπαίνω στον κόσμο του μέσω αυτού. Ταυτίζομαι μαζί του, αλλά δεν μπορώ να πω πως απλώς υποδύομαι ένα ρόλο. Συμμερίζομαι την μοναχική του πράξη της γραφής, γιατί σε κάθε συγγραφέα η πράξη αυτή διαφέρει. Έτσι, όταν μετέφραζα τον Μάλορυ βρισκόμουν στην φυλακή μαζί του. Αφουγκραζόμουν το γράψιμό του. Το ίδιο και με τον Σαίξπηρ και τον ΄Ιψεν. Μέσω αυτών ακουμπούσα τους ήρωες. Το ίδιο και με τον Ουΐλκυ Κόλλινς. Κατά κάποιο τρόπο προσαρμόζω την αναπνοή μου στην δική του. Βλέπω με τα μάτια του και γράφω με το δικό του χέρι. Αυτό με αναπαύει και με γεμίζει άφατη χαρά. Kαινουργούμαι και ζω δύο ζωές ταυτόχρονα, αλλά η δεύτερη ζωή αποτελεί ολόκληρο κόσμο. 

 

Η Σύγκρουση των Ταυτοτήτων

Γράφει ο Γ.-Σ. Πρεβελάκης

Η 11η Σεπτεμβρίου 2001 απετέλεσε καμπή στην αμερικανική πολιτική, με ισχυρές διεθνείς επιπτώσεις. Οι Αμερικανοί έχασαν την αίσθηση ασφαλείας, την οποία τους προσέφερε η γεωγραφική απομόνωση από τον όγκο της ασταθούς Ευρασίας. Η πρόσφατη τρομοκρατική επίθεση στην Γαλλία ενδέχεται να προκαλέσει ανάλογο ψυχολογικό σοκ, δηλαδή να θέσει σε κίνηση μηχανισμούς οι οποίοι θα αλλάξουν το πολιτικό και πολιτισμικό περιβάλλον της Ευρώπης. Τρομοκρατία έχει υποστεί η Γαλλία και στο παρελθόν, απώτερο και εγγύς, χωρίς να κλονιστούν οι θεμελιώδεις αξίες της. Για να πιεστεί η γαλλική κυβέρνηση σε διαφόρους τομείς της εξωτερικής της πολιτικής οργανώθηκαν και εκτελέστηκαν βομβιστικές επιθέσεις, με πολλαπλάσια θύματα σε σχέση με τις πρόσφατες τρομοκρατικές επιθέσεις. Όμως, τα παλαιότερα τρομοκρατικά πλήγματα εγγράφονταν σε λογικές οικείες στην αντίληψη της κοινής γνώμης. Οι απειλές ήταν εξωγενείς και στρέφονταν εναντίον ολοκλήρου του γαλλικού έθνους.

Η αιχμηρή σάτιρα της γελοιογραφίας

Τα σατιρικά περιοδικά του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα στην Ευρώπη στόχευαν να πλήξουν με την οξεία ειρωνεία τους τις συνειδήσεις των προνομιούχων πολιτών και των μοναρχών. Αυτή η πρωτοφανής τότε μορφή κοινωνικής κριτικής δεν απέδωσε αρχικά τα αναμενόμενα, με τις περισσότερες εκδόσεις να εξαφανίζονται μετά τα πρώτα τρία-τέσσερα τεύχη.Το πρώτο σατιρικό φύλλο με ευρεία απήχηση στους πολίτες ήταν το περιοδικό Le Caricature, που εκδόθηκε στο Παρίσι το 1830 και συνδύαζε ένα μείγμα γελοιογραφιών, εικονογραφημένων ιστοριών και καυστικών κειμένων, τυπωμένων σε φθηνό χαρτί εφημερίδας. Εκδότης του ήταν ο Σαρλ Φιλιπόν, ένας ανήσυχος έμπορος χρωματιστού χαρτιού, σκιτσογράφος και συνεργάτης μιας καλλιτεχνικής γκαλερί του Παρισιού. Στενότερος συνεργάτης του ήταν ο Ονορέ Ντομιέ, που συνόδευε με την εκπληκτική τεχνική των σκίτσων του τις πολιτικές εξελίξεις στη Γαλλία. Το 1832 ο Φιλιπόν ιδρύει ένα νέο περιοδικό, το Le Charivari. Η ιστορικός του Πανεπιστημίου της Ιένας Λουίζα Ραϊχστέτερ, που ερευνά την ιστορία των σατιρικών περιοδικών του μεσοπολέμου, λέει στην DW ότι «και τα δύο περιοδικά γνωρίζουν υψηλότατες πωλήσεις. Ο Φιλιπόν βρήκε στο πρόσωπο του Ντομιέ έναν σκιτσογράφο που πετυχαίνει κατά 100% το ‘νεύρο' της εποχής και προφανώς θέτει τα σωστά ζητήματα».

Άμος Οζ: Ο φανατικός ξέρει όλες τις απαντήσεις

Ένα πολύ ωραίο απόσπασμα από τη συνέντευξη του Άμος Οζ στο The Athens Review of books, τχ. 14, Ιανουάριος 2011

Φανατικοί υπάρχουν παντού. Νομίζω πως το πρόβλημα του 20ου και του 21ου αιώνα είναι το πρόβλημα του φανατισμού. Όχι ο πόλεμος ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή, όπως είπε ο Χάντιγκτον. Όχι ο πόλεμος των πολιτισμών, αλλά το πρόβλημα ανάμεσα στους φανατικούς και τους άλλους. Φανατικοί υπάρχουν παντού. Υπάρχουν φανατικοί στη ριζοσπαστική Αριστερά, υπάρχουν φανατικοί ανάμεσα στους οικολόγους (environalists). Υπάρχουν χορτοφάγοι που είναι έτοιμοι να σε φάνε ζωντανό αν σε δουν να τρως κρέας. Υπάρχουν αντικαπνιστές έτοιμοι να σε κάψουν αν σε δουν να ανάβεις τσιγάρο. Υπάρχουν φίλοι μου πασιφιστές στο κίνημα ειρήνης στο Ισραήλ που είναι έτοιμοι να με πυροβολήσουν επειδή έχω διαφορετική στρατηγική πώς να κάνουμε ειρήνη με τους Παλαιστίνιους. Φανατικοί υπάρχουν παντού. Υπάρχει γονίδιο φανατισμού σχεδόν στον κάθε άνθρωπο και καλό είναι να συνειδητοποιήσουμε πως στον καθένας μας κρύβεται ένας μικρός φανατικός.

Στόχοι σε πεδία βολής: τα «πρόσωπα» των εχθρών Οι στρατιώτες διδάσκονται να είναι δολοφόνοι

Ενας άνθρωπος χωρίς πρόσωπο, με κόκκινο χρώμα στο μέρος της καρδιάς: ένας από τους στόχους στους οποίους εξασκούνται στρατιώτες στις ΗΠΑ.

Οι στρατιώτες διδάσκονται να είναι δολοφόνοι - είναι μέρος της δουλειάς τους - και εκπαιδεύονται να σκοτώνουν πυροβολώντας σε στόχους με την εικόνα του εχθρού. Αλλά πώς απεικονίζεται αυτός ο εχθρός; Είναι μια αφηρημένη εικόνα, ή έχει πρόσωπο; Και αν ναι, τι είδους; Το ερώτημα έθεσε σε πρόσφατο ρεπορτάζ του το βρετανικό BBC.
«Στόχος μας όταν ρίχναμε εκπαιδευτικές βολές ήταν κάποτε ο «Ιβάν», έτσι τον λέγαμε: η πράσινη φιγούρα ενός άνδρα που είχε ένα κόκκινο αστέρι στο κράνος», λέει ένας εκπαιδευτής σε πεδίο βολής του στρατού των ΗΠΑ. Ο εχθρός τότε ήταν η Σοβιετική Ενωση. Σήμερα, το κόκκινο αστέρι έχει εξαφανιστεί. Οι νέοι στόχοι είναι ντυμένοι σαν ισλαμιστές, με σκούρο δέρμα και αραβικές μαντήλες στο κεφάλι.

Συνθήκη Εμπορίας Όπλων: ευκαιρίες και όρια

Η Συνθήκη Εμπορίας Όπλων φιλοδοξεί να αποτελέσει εργαλείο ελέγχου των εξοπλισμών προς χώρες που παραβιάζουν ανθρώπινα δικαιώματα. Πόσο αυτό ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα;

Όταν η Συνθήκη Εμπορίας Όπλων (ΑΤΤ), εγκρίθηκε στα ΗΕ με συντριπτική πλειοψηφία προκάλεσε ατμόσφαιρα ευφορίας για την ιστορική της σημασία «ως ακρογωνιαίος λίθος για τον περιορισμό των εξοπλισμών». Υπήρξαν όμως και οι επικριτές που επεσήμαναν ότι η Συνθήκη δεν προβλέπει, για παράδειγμα, κυρώσεις σε περίπτωση παραβίασής της. Επίσης, διατηρεί το καθεστώς μυστικότητας όταν οι εξαγωγές όπλων άπτονται της εθνικής ασφάλειας μιας χώρας.

Ηταν και τότε Χριστούγεννα

Συντάκτης: Πέπη Ρηγοπούλου

Ηταν και τότε Χριστούγεννα. Οταν το 2004 μάθαμε τη λέξη τσουνάμι, όχι σαν ένα λήμμα στο λεξικό, αλλά σαν μια πραγματικότητα που δεν καταφέρναμε να συλλάβουμε την αγριότητά της. Μια σύμπτωση της τύχης το έφερε να αφορά εμένα και τους δικούς μου λίγο πιο πολύ από την πλειονότητα της κοινωνίας μας. Η Κέραλα, νοτιότατο άκρο της ινδικής υποηπείρου και μήτρα των θεατρικών τεχνών της Ινδίας, όπου είχαμε περάσει ενάμιση αξέχαστο μήνα δουλειάς και φιλίας, ήταν μια από τις πληγείσες περιοχές. Περάσαμε ώρες στο τηλέφωνο προσπαθώντας να μάθουμε αν οι φίλοι μας ζουν. Αδικα. Ο θεός της θάλασσας, που οι Ινδοί δεν τον εμπιστεύονται διόλου, είχε κόψει τις επικοινωνίες.