Εγκλωβισμένοι στο τέλμα της αέναης δυστοπίας!

Σπύρος Ν. Λίτσας Εχουν περάσει μόνο τρία χρόνια, αν και φαίνεται ότι έχουμε ήδη διανύσει μια αιωνιότητα, από τότε που η αχρείαστη οδύσσεια ξεκίνησε με φόντο το Καστελόριζό μας. Τρία χρόνια πέρασαν από την εποχή που κάποιοι με επιστημονικό ορθολογισμό υποστηρίξαμε και συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε ότι η κάθοδος προς το δημοσιονομικό καθαρτήριο δεν μπορεί να έχει θετική έκβαση. Οχι γιατί δεν χρειάζονταν και ακόμη χρειάζονται γενναίες, καίριες και βαθιές μεταρρυθμίσεις, ώστε η Ελλάδα να μπορέσει με ρεαλιστικούς όρους να εξελιχθεί σε ένα δυτικό κράτος με δυναμικό παραγωγικό ιστό, ισχυρή καταναλωτική δυνατότητα και απαρέγκλιτη φιλελεύθερη αστικοδημοκρατική θωράκιση, αλλά γιατί το πείραμα αυτό της υπέρμετρης λιτότητας με νόμισμα που δεν μπορεί να υποτιμηθεί, με σχεδόν μηδενική παραγωγικότητα σε είδη πρώτης ανάγκης, με κατακόρυφη αύξηση της έμμεσης και άμεσης φορολογίας και κατακρήμνισης μισθών και συντάξεων, το μόνο που θα πετύχαινε ήταν η αποδόμηση του ήδη ατροφικού παραγωγικού ιστού και η κατάρρευση των ήδη ασθενών δομών του κοινωνικού κράτους.

Η τεκμηρίωση της γενοκτονίας

ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΡΤΣΙΟΥ

ιστορικού - ερευνητή
Χάριν μίας κακώς εννοούμενης σχέσης καλής γειτονίας (αποδεδειγμένα εγκληματικής από τη μία πλευρά) και η πλέον τεκμηριωμένη και αυταπόδεικτη τέλεση γενοκτονικών κακουργημάτων ακυρώνεται από την παντελή έλλειψη πολιτικής βούλησης, με αποτέλεσμα να προκύπτει ο κίνδυνος να περάσουν τα ιστορικά γεγονότα στη σφαίρα του μύθου. Μία από τις πλέον τεκμηριωμένες γενοκτονίες σε βάρος του ελληνισμού ήταν η μεθοδευμένη και συστηματική προσπάθεια της Βουλγαρίας να αλλάξει τον εθνολογικό χάρτη της ανατολικής Μακεδονίας, παρά τη συντριπτική ήττα της από τον ελληνικό στρατό στο Β' Βαλκανικό πόλεμο, το καλοκαίρι του 1913.

Εξουσιαστές και Πρόθυμοι Εξουσιαζόμενοι

Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ
Έχετε μήπως «μπερδευτεί» με όλα όσα ακούτε ή διαβάζετε αναφορικά με τον Αμερικανό φυγά Edward Snowden  και για τις κατηγορίες εναντίον του; Ότι αποκάλυψε πως λειτουργεί το αμερικανικό σύστημα παρακολούθησης , συλλογής και αποθήκευσης όλων των ηλεκτρονικών δεδομένων του κόσμου, συμπεριλαμβανομένου και των  εντός Αμερικής, δηλαδή αυτών που ανταλλάσσονται αναμεταξύ Αμερικανών πολιτών;

Η κοινή μοίρα της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ

Mία εβδομάδα μετά την κυβερνητική κρίση που προκάλεσε αναστάτωση εντός και εκτός Ελλάδας φαίνεται πως η εικόνα ξεκαθαρίζει και σταδιακά αποκαθίσταται το ακριβές μέγεθος των πολιτικών επιπτώσεων από τις ανακατατάξεις που σημειώθηκαν. Ακόμη καλύτερα αποκαλύφθηκε το... βάρος και το βάθος των πολιτικών πρωταγωνιστών της περιόδου και εν πολλοίς αναδείχθηκαν αδυναμίες και προτερήματα. Εν καιρώ θα αποτυπωθούν και θα επιμερισθούν αναλόγως τα πολιτικά οφέλη και οι ζημίες για τον ρόλο και τον τρόπο όλων και του καθενός ξεχωριστά σε αυτήν την υπόθεση, που σημαδεύει έτσι και αλλιώς τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα.

Γιατί τα τουρκικά σίριαλ κατακτούν (και) τους Αραβες

Ψυχάρη ΕιρήνηΠραγματεύονται πολλά ζητήματα τα οποία η αραβική τηλεόραση φοβάται, όπως η ισότητα των φύλων, η προδοσία, η αγάπη και τα παιδιά εκτός γάμου-Συχνά φιλελεύθερα για τα δεδομένα του αραβικού κόσμου, τα τουρκικά σίριαλ
Μουσουλμάνοι που πίνουν αλκοόλ, έχουν εξωσυζυγικές σχέσεις και νόθα παιδιά: καταστάσεις απαγορευμένες για τον αραβικό κόσμο. Και όμως, καθώς οι τουρκικές σειρές επελαύνουν τώρα και στις αραβικές χώρες, ολοένα περισσότεροι τηλεθεατές εκεί έρχονται σε επαφή με νέες, φιλελεύθερες αξίες στην κοινωνική ζωή αλλά και στις σχέσεις των δύο φύλων.

Και εταιρείες... σώζουμε!

Με πολύ ενδιαφέρον παρακολουθήσαμε τις δηλώσεις του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα στο εργοστάσιο της «Κατσέλης» που έκλεισε αφήνοντας στον δρόμο 500 οικογένειες. Ο κ. Τσίπρας απαίτησε «να μην υπάρξει καμία απόλυση και να επαναλειτουργήσει το εργοστάσιο και να δώσουν οι τράπεζες λεφτά από αυτά που εισπράττουν για την ανακεφαλαιοποίησή τους». Και τελικά προειδοποιεί επιχειρηματίες όπως ο κ. Δαυίδ που οι εταιρείες τους πτωχεύουν ότι «θα λογοδοτήσουν αργά ή γρήγορα στον ελληνικό λαό».

Ο «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ» ΤΑΡ ΚΑΙ... ΟΙ ΔΙΑΚΛΑΔΩΣΕΙΣ ΤΟΥ H συμφωνία που αλλάζει τον ενεργειακό χάρτη

Σε κορυφαία κίνηση για την προώθηση της ενεργειακής ασφάλειας της Ευρώπης με την εξασφάλιση της διαφοροποίησης των πηγών και των οδεύσεων ενέργειας αναδεικνύεται η επιλογή της Κοινοπραξίας που διαχειρίζεται το αζερικό κοίτασμα Shah Deniz 2 στην Κασπία, για μεταφορά του αερίου μέσω του αγωγού ΤΑΡ, του λεγόμενου νότιου ενεργειακού διαδρόμου.

Ταλιμπάν όπως Βιετκόνγκ

Στα παραπάνω δεν υπάρχει τίποτε παράδοξο ή πρωτότυπο: το Βόρειο Βιετνάμ και οι Βιετκόνγκ διαπραγματεύονταν στο Παρίσι με τις ΗΠΑ από το 1968 μέχρι το 1973, με τις πολεμικές επιχειρήσεις σε πλήρη εξέλιξη.Το σενάριο των εξελίξεων σε ό,τι αφορά το Αφγανιστάν παραπέμπει πάλι στο Νότιο Βιετνάμ: το 1973 συμφωνήθηκε μία ανακωχή που έσωζε τα προσχήματα μέχρι να απεμπλακούν πλήρως οι ΗΠΑ και την άνοιξη του 1975 οι Βιετκόνγκ μπήκαν στη Σαϊγκόν.Το πραγματικό ερώτημα σήμερα είναι άλλο: αν ΗΠΑ - Ταλιμπάν στο παρασκήνιο και η κυβέρνηση του Ισλαμαμπάντ συμφωνήσουν σε μία ομαλή επιστροφή στο καθεστώς και στις ισορροπίες που ίσχυαν πριν από τις 11/9/2001, ποιες θα είναι οι επιπτώσεις στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και κυρίως στη Συρία;

Ιραν: Η παράδοξη δημοκρατία της "Ισλαμικής Δημοκρατίας"

Κυριακίδης Ν. "Το πρόβλημά μας με τη Δύση δεν αφορά συμφέροντα. Πολλοί φίλοι μάς ρωτούν: Γιατί δεν συμβιβάζεστε επιτέλους να τελειώνουν τα βάσανά σας; Εδώ και 30 χρόνια, μετά την επανάσταση, έχουμε πληρώσει ακριβά την απόφασή μας να παραμείνουμε αδέσμευτοι απέναντι στη Δύση αλλά και την Ανατολή. Το κάναμε για να πούμε στον κόσμο ότι οι ανθρώπινες αξίες είναι πολύ πιο σημαντικές από τα οικονομικά συμφέροντα. Οι διαφορές μας με τη Δύση αφορούν αξίες, όχι συμφέροντα...".
Αυτά είχε πει πριν από μερικά χρόνια σε μια εφ' όλης της ύλης συνέντευξή του στην "Αυγή" της Κυριακής ο τότε πρέσβης του Ιράν στην Αθήνα Μαχντί Χοναρντούστ. Με τις ιδιαίτερα προσεκτικές διατυπώσεις του έδωσε το στίγμα μιας συνεκτικής πολιτικής φιλοσοφίας που διαπνέει την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, αφήνοντας να διαφανεί η "διαφορά φάσης" που υπάρχει ανάμεσα στην έννοια της δημοκρατίας στη Δύση και σ' εκείνη στη χώρα του.

Θα ανταποκριθεί ο ΣΥΡΙΖΑ στις προσδοκίες του λαού;

Δρεττάκης Μανόλης Όσοι θα μετάσχουν στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ τον ερχόμενο μήνα επωμίζονται μια τεράστια ιστορική ευθύνη. Είναι γνωστές οι χαμένες ευκαιρίες και οι δυνατότητες που είχε το παρελθόν η Αριστερά... Τώρα υπάρχει μια νέα ευκαιρία η οποία δεν πρέπει να χαθεί. Σε ένα μήνα από σήμερα το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ θα αποφασίσει τη μετατροπή του σε ενιαίο κόμμα. Με βάση την πορεία του ένα χρόνο μετά τις διπλές εκλογές του Μαΐου/Ιουνίου 2012, τις προκλήσεις που αντιμετώπισε και τα σοβαρά λάθη στα οποία υπέπεσε στο διάστημα αυτό ως αξιωματική αντιπολίτευση, το ερώτημα που απασχολεί το εκλογικό σώμα είναι: Θα ανταποκριθεί άραγε στις προσδοκίες του για μια πραγματική (και όχι κίβδηλη, όπως εκείνη του 1981) αλλαγή;

Τα μεγάλα προβλήματα απαιτούν μεγάλα προτάγματα

Αξελός ΛουκάςΠέρασε κιόλας ένας ολόκληρος χρόνος από την τελευταία εκλογική αναμέτρηση, όταν προσπάθειες δεκαετιών ζευγάρωσαν με την απελπισία του ελληνικού λαού για να παραγάγουν το ελπιδοφόρο εκείνο 27%. Στο διάστημα αυτό έγιναν πράγματι πολλά. Πολλά όμως θα έλεγα, κυρίως από τους αντιπάλους μας. Πολλά, θα έλεγα, στην εμπέδωση του κράτους του ζόφου, της μνημονιακής επικυριαρχίας, της μετατροπής της Ελλάδας και της Κύπρου σε κράτη παρίες - βαστάζους.Πόσα, όμως, έγιναν από πλευράς μας, έτσι που το προκύπτον αποτέλεσμα, ακόμα κι αν δεν μιλάει για νίκες, να μιλάει για σαφή ανάσχεση του εχθρού, να μιλάει για σαφή λαϊκή ανασυγκρότηση και σταθερό δικό μας βηματισμό;

Αντιστάσεις Μια τουρκική αμαξοστοιχία στην Ευρώπη;

Με τον Σάββα Ιακωβίδη

Πέραν των σημερινών οικονομικών δυσχερειών, η επόμενη μεγάλη σύγκρουση θα είναι η σύγκρουση θρησκειών
Απερίγραπτη Μέρκελ! Ακόμα και τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας με την Ε.Ε. ενέταξε στις προεκλογικές στοχεύσεις και σκοπιμότητές της. Το κεφάλαιο «περιφερειακή πολιτική», που θα έπρεπε να ανοίξει πριν από λίγες ημέρες, αναβλήθηκε για μετά τις γερμανικές εκλογές του προσεχούς Σεπτεμβρίου. Θα ανοίξει τον Οκτώβριο, μετά την παρουσίαση των εκθέσεων προόδου της Κομισιόν και αφού το ζήτημα τεθεί ξανά υπό εξέταση στο Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων, προφανώς για τυπικούς λόγους.

Ουδέν νεώτερον από το κυπριακό μέτωπο

Του Χριστόδουλου Γιαλλουρίδη

Η ηγεσία δεν κατάφερε να συνέλθει από το σοκ της σφαγής του χρηματοπιστωτικού της συστήματος και αντιδρά σπασμωδικά
Η Κύπρος είναι αυτήν την ώρα μόνη, μοναχική και εν τοις πράγμασι παντού απομονωμένη

Η ΖΥΡΙΧΗ κατέρρευσε γιατί ακριβώς ήταν ένα τεχνητό κατασκεύασμα
Πρέπει να ομολογήσουμε πως το δυστύχημα για την Κύπρο δεν συνίσταται μόνο στην κατάρρευση της οικονομίας της, στην κατεδάφιση του τραπεζικού συστήματος και των συναφών υπηρεσιών του, δεν συνίσταται στο γεγονός ότι η ηγεσία της χώρας δεν κατάφερε να συνέλθει από το σοκ της πρόσφατης σφαγής του χρηματοπιστωτικού της συστήματος και αντιδρά σπασμωδικά, χωρίς σχέδιο και χωρίς στρατηγική, όπως φαίνεται, αλλά κυρίως θα λέγαμε από το γεγονός πως η Κύπρος είναι τούτη την ώρα μόνη, μοναχική και εν τοις πράγμασι παντού απομονωμένη.

Οι ακροβάτες της ομοσπονδίας

Του Γιάννου Χαραλαμπίδη

Η επανέναρξη των συνομιλιών χωρίς δίκτυ ασφαλείας
Πώς να υπάρξει λύση, όταν οι Τούρκοι αναμένουν νέα δώρα και είναι ταμπουρωμένοι σε λύση στη βάση του σχεδίου Ανάν;

ΓΙΑΤΙ και πώς η πολυπεριφερειακή μπορεί να είναι ίδια ή χειρότερη της διζωνικής
Οι Τούρκοι επί μακρόν ξεκαθαρίζουν τη θέση τους: Η λύση του Κυπριακού θα είναι στη βάση του σχεδίου Ανάν! Και προσθέτουν ότι για να υπάρξει λύση, θα πρέπει να γίνουν ανοίγματα από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη. Αυτά ελέχθησαν παλαιότερα από τον κ. Μπαγίς, αυτά ελέχθησαν και την περασμένη Πέμπτη στο πλαίσιο της Μεικτής Διακοινοβουλευτικής Επιτροπής Τουρκίας - ΕΕ, από τον Τούρκο Αντιπρόσωπο στην ΕΕ Σελίμ Γενέλ.

Τι συμβαίνει στην Τουρκία;

Του Νίκου Στέλγια
Για να κατανοήσουμε το «σήμερα» της Τουρκίας θα πρέπει να θυμηθούμε εν συντομία το «χθες» της. Η ιστορική «διαδρομή» της σημερινής κυβέρνησης ξεκίνησε πριν από πολλές δεκαετίες. Στις αρχές της δεκαετίας 70΄, ύστερα από μια αποτυχημένη απόπειρα συνεργασίας με την τουρκική κεντροδεξιά, ο Νετζμεττίν Ερμπακάν και οι συνεργάτες του ίδρυσαν το πρώτο μαζικό, συντηρητικό κόμμα της γειτονικής χώρας. Το συγκεκριμένο κόμμα εξέφρασε κυρίως τις θέσεις της μικρομεσαίας τάξης της ανατολικής ενδοχώρας. Οι μαγαζάτορες, οι μικροεπιχειρηματίες, οι αγρότες της ενδοχώρας αναζήτησαν ένα καλύτερο μέλλον στις υποσχέσεις του κ. Ερμπακάν: Καπιταλιστική ανάπτυξη με περιορισμένες κοινωνικές επιπτώσεις, κοινωνική δικαιοσύνη και αναζήτηση εναλλακτικών αγορών και οικονομικών – διπλωματικών συμμάχων στον μουσουλμανικό κόσμο.