1.Το πολιτικό σύστημα. Ουδέποτε
άλλοτε απ’ τη Μεταπολίτευση και ύστερα τα κόμματα – θεσμοί της
δημοκρατίας – δεν ήταν σε τόσον κακή κατάσταση τα ίδια, τόσον ανωφελή
για την κοινωνία και τόσον ανάξια της συγκυρίας. α)
Η
Ν. Δ.
απαξιωμένη απ’ τη θητεία της στην εφαρμογή των μνημονίων, αλλά και από
την προγενέστερη διαδρομής της εν μέσω διαπλοκής και υποτέλειας, σχεδόν
ημιθανής, σχεδόν αυτοδιαλύεται. Αν ανασυνταχθεί και αν συνέλθει, θα
είναι ένα κόμμα ζόμπι, την ύπαρξη του οποίου θα έχουν επιτρέψει η
αδράνεια και η παθολογία των άλλων κομμάτων.
β)
Το
ΠΑΣΟΚ,
ο έτερος εταίρος στον δικομματικό μονοκομματισμό που καθήλωσε την
Ελλάδα της μεταπολίτευσης μεταξύ της Σκύλλας της δημαγωγίας και της
Χάρυβδης του «εκσυγχρονισμού», κατασπαράχθηκε, προσπαθώντας να εφαρμόσει
τα μνημόνια, από το τέρας που δημιούργησε η ώσμωση της
σοσιαλδημοκρατίας με τον νεοφιλελευθερισμό. Τώρα προσπαθεί να αναστηθεί
μέσω της ανασύστασης του χώρου της Κεντροαριστεράς (όρος που
χρησιμοποιείται μόνον στην Ελλάδα και που στην πραγματικότητα αποτυπώνει
μόνον διαπροσωπικές σχέσεις κομματαρχών και πολιτικών «φυλάρχων») που
περιστρέφονται πρόθυμοι γύρω από τα κέντρα της πραγματικής εξουσίας.