Σάββατο βράδυ 5/Μαρτίου 2016
Σκέφτηκα να τα γράψω τώρα. Πριν το μυαλό αφήσει πίσω εικόνες.
Η
Σουρ είναι μια πόλη εντός αρχαίων τειχών. Ίσως μιας χιλιετίας. Έχει
πέντε εισόδους. Όλες κλειστές από τον τουρκικό στρατό, εκτός από μία.
Απο την πύλη αυτή μπαίνει κανείς περνώντας υπό αστυνομική φρούρηση σε
ένα κομμάτι της πόλης που οι κάτοικοι δεν είναι υπό κατ' οίκον
περιορισμό. Κόσμος πάει και έρχεται. Πουλά και αγοράζει. Κόσμος
εθισμένος(;) στα τύμπανα του πολέμου που μαίνεται δίπλα. Πυροβολισμοί
και εκρήξεις απο βαρέα όπλα ακούγονται σποραδικά καθ' όλη τη διάρκεια
του εικοσιτετραώρου. Στη περιοχή που βρίσκεται υπό πολιορκία έχουν
μείνει πια εκατό διακόσιοι άνθρωποι. Νέοι που αποφάσισαν να μην δεκτούν
την κατάσταση και ίσως κάποιοι συγγενείς τους. Δεν μπορούν να βγουν
ακόμα και αν το θέλουν. Ή ίσως και να φοβούνται. Οι 25 χιλιάδες κάτοικοι
έχουν ήδη φύγει. Σαφείς πληροφορίες για το που πήγαν δεν υπάρχουν. Σε
συγγενείς και φίλους στο Ντιγιαρμπακίρ. Στην Κωνσταντινούπολη. Ή ακόμα
πως ίσως μερικοί επέστρεψαν σε μερικά απο τα τέσσερεις χιλιάδες χωριά
που εκκενώθηκαν, καταστράφηκαν από τον στρατό τη δεκαετία του ενενήντα.
Τι να βρήκαν εκεί δεν μπορώ να φανταστώ. Χωριά που υπέστησαν
βομβαρδισμούς και εμπρησμούς απο το ενενήντα.Πολλοί κάτοικοι έξω απο την κλειστή περιοχή της Σουρ έχουν επίσης φύγει.
