«Όλοι μας κλαίγαμε, αλλά δεν γνωρίζαμε ότι κηδεύαμε την ίδια τη
Γιουγκοσλαβία». Τα λόγια αυτά τού πρώην κομμουνιστή ηγέτη του Κοσόβου
Μαχμούτ Μπακάλι για τον θάνατο μιας «αξεπέραστης – κατά τον Τζίμι Κάρτερ
- μορφής της παγκόσμιας σκηνής», τού
Γιόσιπ Μπροζ Τίτο, αποτυπώνουν με τον πλέον γλαφυρό τρόπο μια ιστορικά αποδεδειγμένη αλήθεια…Ότι
με τον θάνατο τού αδιαμφισβήτητου ηγέτη της Γιουγκοσλαβίας, στις 4 Μαΐου του 1980, άρχισε ο επιθανάτιος ρόγχος της χώρας, που θα «έσβηνε» 11 χρόνια μετά, αφήνοντας πίσω νεκρούς, τραυματίες – στο σώμα και την ψυχή - και ερείπια.
Την πορεία… θανάτου μιας άλλοτε «
πολυεθνικής χώρας που πέτυχε να ισορροπήσει ανάμεσα σε δύο συνασπισμούς, έχοντας οφέλη ως ηγέτιδα δύναμη των Αδεσμεύτων»- όπως την περιγράφει στον πρόλογο ο Λεωνίδας Χατζηπροδρομίδης- καταγράφει ο δημοσιογράφος Σταύρος Τζίμας στο βιβλίο του
«Η κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας και οι ελληνικές φαντασιώσεις» (εκδ. Επίκεντρο).