Μη «μυξοκλαίμε» με τις παραβιάσεις της Τουρκίας εις βάρος της Ελλάδας στο Αιγαίο.
Μπορεί και τις κάνει. Και θα τις
συνεχίσει. Διότι βασίζεται στη στρατιωτική της ισχύ. Η οποία μάλιστα (και) με τις παραβιάσεις
ανατροφοδοτείται και
αυτοτροφοδοτείται. Βαίνουσα αυξανόμενη,
Μετά
τη στρατηγική στρατιωτική ήττα του Ελληνισμού στην Κύπρο το 1974, στην
Ελλάδα διαμορφώθηκε και απέναντι στην Τουρκία εφαρμόσθηκε μια πολιτική
«κατευνασμού». Με τα γνωστά αποτελέσματα. Βήμα προς βήμα η Τουρκία βελτιώνει τις
θέσεις της και διευρύνει τις
διεκδικήσεις της.
Σήμερα η χώρα αυτή ρίχνει βαριά τη σκιά της πάνω στη Θράκη και στο
Αιγαίο, φέρνει συνεχώς την όποια λύση του Κυπριακού όλο και πιο πολύ στα
μέτρα της, διεκδικεί με θρασύτητα τον ρόλο του προστάτη για κάθε
εθνικότητας μουσουλμάνο που κατοικεί στη χώρα μας και εμποδίζει τις
ανακηρύξεις των ΑΟΖ, διεκδικώντας τουλάχιστον συνεκμεταλλεύσεις.
Μην αισθάνονται ορισμένοι εξ ημών ότι «
δικαιώνονται» επειδή ο κ.
Λαβρόφ
έφερε στον αφρό (κάτι που αύριο μπορεί να «ξεχάσει») το θέμα των
τουρκικών παραβιάσεων του ελληνικού εναέριου χώρου απ’ την Τουρκία. Η
Τουρκία
δύναται να προχωρεί σ’ αυτές τις παραβιάσεις, και θα τις
συνεχίσει. Διότι έχει την
ισχύ να το κάνει.
Η Ελλάδα απέναντι σ’ αυτήν την ισχύ αντιτάσσει το (αμυντικό) δόγμα του
υψηλού κόστους για την Τουρκία,
αν η τελευταία κάνει καμιά τρέλα. Σωστό, αλλά όχι επαρκές. Διότι η
Τουρκία δεν έχει λόγο να κάνει καμιά τρέλα, αν κερδίζει σιγά-σιγά όσα
επιδιώκει πουλώντας τρέλα! Δηλαδή απειλές, διπλωματικές και εμπράγματες, που, εφόσον γίνονται διά του κατευνασμού αποδεκτές,
δημιουργούν τετελεσμένα και
γεννούν έτι περαιτέρω φιλόδοξους στόχους.