Εκ πρώτης όψεως οι
μείζονες σημερινές διεθνείς κρίσεις δείχνουν να έχουν ελάχιστα κοινά
στοιχεία. Κάποιες, όπως το δράμα του ελληνικού χρέους, αποτελούν
οικονομικές καταστροφές. Αλλες, όπως η κατάρρευση της Συρίας,
χαρακτηρίζονται από βαρβαρότητα και πολιτικό χάος. Και κάποιες άλλες, με
πιο αξιοσημείωτη περίπτωση τα δεινά της Ουκρανίας, βρίσκονται κάπου στο
ενδιάμεσο. Παρά τα όσα ενδεχομένως θέλουν να πιστεύουν οι πολιτικοί
ιθύνοντες, όμως, τα γεγονότα αυτά δεν είναι ασύνδετα.
Αντιθέτως, αντανακλούν μια βαθύτερη κρίση της διεθνούς ολοκλήρωσης και συνεργασίας. Κατά τα τελευταία 60 χρόνια ο κόσμος βίωσε μια άνευ προηγουμένου ειρήνη και ευημερία για έναν απλούστατο λόγο: οι χώρες ενσωματώθηκαν οικειοθελώς σε μια διεθνή κοινότητα βασισμένη σε κοινούς κανόνες και πρότυπα. Αλλά αυτή η τάση έχει δώσει τη θέση της σε αποσπασματικές αντιδράσεις στην εκάστοτε κρίση - είτε είναι η λιτότητα είτε ο τοπικός περιορισμός των ζημιών - οι οποίες βασίζονται στην παράλογη υπόθεση ότι προβλήματα όπως αυτά στην Ελλάδα, στη Συρία και στην Ουκρανία θα διορθωθούν τελικά από μόνα τους.
Αντιθέτως, αντανακλούν μια βαθύτερη κρίση της διεθνούς ολοκλήρωσης και συνεργασίας. Κατά τα τελευταία 60 χρόνια ο κόσμος βίωσε μια άνευ προηγουμένου ειρήνη και ευημερία για έναν απλούστατο λόγο: οι χώρες ενσωματώθηκαν οικειοθελώς σε μια διεθνή κοινότητα βασισμένη σε κοινούς κανόνες και πρότυπα. Αλλά αυτή η τάση έχει δώσει τη θέση της σε αποσπασματικές αντιδράσεις στην εκάστοτε κρίση - είτε είναι η λιτότητα είτε ο τοπικός περιορισμός των ζημιών - οι οποίες βασίζονται στην παράλογη υπόθεση ότι προβλήματα όπως αυτά στην Ελλάδα, στη Συρία και στην Ουκρανία θα διορθωθούν τελικά από μόνα τους.
