Γ. ΚΑΠΟΠΟΥΛΟΣ
Πριν από δέκα χρόνια, στην έναρξη της θητείας του Ερντογάν, η
προοπτική της πλήρους ένταξης στην Ε.Ε. ήταν ένα ισχυρό όπλο στα χέρια
του πολιτικού Ισλάμ για να αποτρέψει στο όνομα της Ευρώπης θεσμική
εκτροπή με πρωταγωνιστές το κεμαλικό κατεστημένο και το «βαθύ κράτος».
Σήμερα, με την παντοδυναμία Ερντογάν αδιαμφισβήτητη, η ευρωπαϊκή
προοπτική δεν επηρεάζει εσωτερικούς συσχετισμούς.Ομως, οι
σχέσεις Ε.Ε. - Τουρκίας είναι εγκλωβισμένες στη φόρμουλα μιας ενταξιακής
διαπραγμάτευσης που δεν ενδιαφέρει ζωτικά την Αγκυρα και είναι πέραν
της βούλησης και των δυνατοτήτων μιας Ε.Ε. στη σκιά της κρίσης της
Ευρωζώνης.Πώς μπορούν Τουρκία και Ε.Ε. να βγουν από τη σημερινή
ακινησία και αποτελμάτωση, πώς μπορούν να μετακινηθούν από την αδιέξοδη
αναζήτηση της πλήρους ένταξης στην αναζήτηση μιας εφικτής ειδικής
σχέσης;
Το θέμα της ανεργίας και ιδιαίτερα των νέων ανθρώπων, θέτει στην
κορυφή της ατζέντας της η ΔΗΜΑΡ, καταθέτοντας, επίκαιρη επερώτηση προς
τους υπουργούς Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης & Πρόνοιας Ανάπτυξης,
Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, και Οικονομικών.
Συγκεκριμένα η ΚΟ της ΔΗΜΑΡ τους καλεί να αναλάβουν δράση με έκτακτα
μέτρα υποστήριξης των ανέργων κυρίως σ΄ ό,τι αφορά τις ομάδες υψηλού
κινδύνου όπως οι άνεργοι που ζουν σε νοικοκυριά στα οποία δεν υπάρχει
ενήλικας εργαζόμενος, οι μακροχρόνια άνεργοι με παρωχημένες ειδικότητες,
οι άνεργοι άνω των 55 ετών.