Πλίνθοι και κέραμοι το δόγμα της Αγκυρας

Σάββας Καλεντερίδης

Ο Αχμέτ Ναταβούτογλου, ένας καθηγητής πανεπιστημίου με αμφιλεγόμενες σπουδές και ακαδημαϊκή παρουσία μόνο σε πανεπιστήμια μουσουλμανικών χωρών, μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του «Στρατηγικό βάθος: Η διεθνής θέση της Τουρκίας», που κυκλοφόρησε το 2001 από τις εκδόσεις Κιουρέ (Küre Yayınları), συγκροτούσε τη θεωρία του νεοοθωμανισμού, πάνω στην οποία οικοδομήθηκε η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας από το 2003 και εντεύθεν, που ανέλαβε σύμβουλος του πρωθυπουργού Ερντογάν και από το 2009 υπουργός Εξωτερικών.Ενα έμπειρο μάτι, διαβάζοντας τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, αντιλαμβάνεται ότι η νέα αυτή θεωρία ήταν στην ουσία μια οθωμανική οπτική ολόκληρης της ανθρωπότητας, την οποία όμως δεν θα μπορούσε να επιβάλει με κανέναν τρόπο η σύγχρονη Τουρκία, όχι μόνο στη διεθνή κοινότητα, αλλά ούτε καν στις χώρες που προέκυψαν από τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κι αυτό για έναν απλούστατο λόγο, τον οποίο δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί ένας νους που θεωρεί ότι το Ισλάμ, επειδή είναι η νεότερη, άρα και η καλύτερη μονοθεϊστική θρησκεία στον κόσμο, και άρα η επέλαση των οθωμανικών ορδών δεν υποδούλωσαν αλλά απελευθέρωσαν και λύτρωσαν τα «παραστρατημένα» έθνη, που στέναζαν κάτω από τις παλιές θρησκείες.

Σχέδια για χαλιφάτο με ανατροπή των συνόρων!

Μενέλαος Τασιόπουλος

Οι στρατιώτες του Χαλιφάτου στο Ιράκ και το Λεβάντε (Συρία) πολιορκούν τη Βαγδάτη, έχοντας ήδη καταλάβει τη Μοσούλη και το μεγαλύτερο διυλιστήριο στον Βορρά, στην πόλη Μπαϊτζί, σφάζοντας κατά εκατοντάδες αυτούς που βρίσκονται στον δρόμο τους. Είτε πρόκειται για στρατιώτες του καθεστώτος Νούρι-αλ-Μαλίκι είτε για πολίτες που δεν δέχονται να υποταχθούν στους ακραίους ισλαμιστές της ISIS.Τα σύνορα στη Μεσοποταμία απειλούνται με πλήρη ανατροπή. Αυτήν τη φορά η σύγκρουση δεν είναι μεταξύ μουσουλμάνων της Τζιχάντ και άπιστων δυτικών «σταυροφόρων», αλλά μεταξύ αιρέσεων του Ισλάμ. Το σουνίτικο χαλιφάτο προελαύνει, σε μια εγκόσμια μετεξέλιξη της Αλ Κάιντα, που πλέον δεν δρα ως τρομοκρατική οργάνωση. Αυτήν τη φορά η Αλ Κάιντα, η Αλ Νούσρα και τελικά το «Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και το Λεβάντε» επιδιώκουν και πετυχαίνουν να αποκτήσουν επικράτεια, χώρα, κράτος. Διεκδικούν μια νέα Μεσοποταμία, μέσα από τη διάλυση του Ιράκ και της Συρίας. Η Τζιχάντ θέλει να πατήσει στη Γη και να συγκροτήσει ένα χαλιφάτο απέναντι στους Σιίτες του Ιράν, στους Αλαουίτες της Συρίας, στον πειθαρχημένο στρατό της Χεζμπολάχ του Νασράλα στον Λίβανο αλλά και των Δυτικών, αφού η Σαρία αποτελεί και θα αποτελεί τον νέο μανιχαϊσμό μεταξύ χριστιανικής Δύσης και ισλαμικής Ανατολής.

Ο «κόκκινος Δράκος» σε φόντο γαλανόλευκο

Σπύρος Λίτσας

Την ώρα που θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές το πρωθυπουργικό αεροσκάφος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας θα έχει εισέλθει στο ελληνικό FIR και ο Λι Κετσιάνγκ θα κοιτά το ελληνικό αρχιπέλαγος και τους νησιωτικούς σχηματισμούς μας. Η πρώτη ελληνική «επίθεση» γοητείας θα έχει πραγματωθεί.Ο Κινέζος πρωθυπουργός είναι ένας δυναμικός πολιτικός που έχει δοκιμαστεί επιτυχώς σε διάφορες κρατικές θέσεις ευθύνης. Ο πατέρας του ήταν τοπικός αξιωματούχος στην επαρχία Ανχουί της ανατολικής Κίνας.

Το αντίστροφο αλβανικό... έπος

Του ΣΤΕΛΙΟΥ ΠΑΠΑΘΕΜΕΛΗ προέδρου της Δημοκρατικής Αναγέννησης

Στο Συμβούλιο Κορυφής της προσεχούς εβδομάδας η Αλβανία με τελετάρχη και επισπεύδουσα (φευ!) την προεδρεύουσα Ελλάδα, ανακηρύσσεται, εν χορδαίς και οργάνοις, υποψήφια χώρα. Εχουμε μείζονες ανοιχτούς λογαριασμούς με την επίδοξη Ευρωπαία. Και προ πάσης εξοφλήσεώς τους καμία χώρα δεν θα επεδείκνυε τη γαλαντομία και την πολιτική ακρισία που δείχνουμε εμείς πρωτοστατώντας στην ένταξή της.«Η Αλβανία έχει παρουσιάσει σημαντικά απτά αποτελέσματα και έχει επιδείξει πολιτική βούληση να προωθήσει συγκεκριμένες ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις (...). Η Ελλάδα θα επιδιώξει να επιτύχει συναίνεση των κρατών-μελών για την αποδοχή της υποψηφιότητάς της».Δήλωση του Ελληνα ΥΠΕΞ την ώρα που η αλβανική κυβέρνηση όχι μόνον αρνείται να σεβαστεί την ελληνοαλβανική συμφωνία για την ΑΟΖ του 2009, αλλά ζήτησε από τον γενικό εισαγγελέα της την κεφαλήν επί πίνακι του υπογράψαντος εκ μέρους της τότε ΥΠΕΞ, νυν αρχηγού της Αντιπολιτεύσεως επί εθνική... προδοσία!

Ένας αντίπαλος για τον Erdogan του Κώστα Ράπτη

“Σαν να βάζεις υποψήφιο τον Χατζηαβάτη απέναντι στον Καραγκιόζη”: αυτή είναι η άποψη του συμπροέδρου του φιλοκουρδικού κόμματος HDP για τον Ekmeleddin Ihsanoğlu, τον κοινό υποψήφιο πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας που πρότειναν τη Δευτέρα οι δύο μεγαλύτερες δυνάμεις της αντιπολίτευσης στη γείτονα, ήτοι το Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα (CHP) του Kemal Kılıçdaroğlu και το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (MHP) του Devlet Bahçeli. Τα δύο κόμματα από καιρό αναζητούσαν τρόπους να αντιμετωπίσουν από κοινού τον Tayyip Erdoğan, ο οποίος αναμένεται να είναι ο υποψήφιος των κυβερνώντων στις προεδρικές εκλογές που θα διεξαχθούν για πρώτη φορά στα χρονικά με άμεση καθολική ψηφοφορία στις 10 Αυγούστου – και η υποψηφιότητα του Ihsanoğlu (την οποία μεθόδευσε ο πρώην υπουργός Οικονομικών και μετέπειτα επικεφαλής του αναπτυξιακού προγράμματος του ΟΗΕ Kemal Derviş) αποτέλεσε πραγματικά έκπληξη.

Ο "κύβος ερρίφθη" υπέρ του Juncker Του Κώστα Ράπτη

Για όλα υπάρχει μια πρώτη φορά. “Ποτέ έως τώρα δεν αποφασίσθηκε η πλήρωση μιας κορυφαίας θέσης στην Ε.Ε. παρά με συναίνεση – και αυτός είναι ο ορθός τρόπος” δηλώνει ο υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Βρετανίας David Lidington, ενόψει του ορισμού νέου προέδρου της Κομισιόν. Ωστόσο, εν προκειμένω είναι περισσότερο από ποτέ πιθανή η διεξαγωγή ψηφοφορίας μεταξύ των “28” – μιας ψηφοφορίας την οποία ο Βρετανός πρωθυπουργός David Cameron δεν θα διστάσει να προκαλέσει και παρ΄ όλα αυτά προεξοφλείται ότι θα χάσει.

Οι ετερόκλητοι σύμμαχοι του ISIS

Η ανθρωπογεωγραφία του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε, το οποίο δεν επιτυγχάνει μόνο νίκες αλλά και ευρεία σουνιτική συμμαχία πολυάριθμων ομάδων με ποικίλη ιδεολογία

Από την κατάκτηση της Μοσούλης στις 10 Ιουνίου, το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε (ISIS) δεν συλλέγει μόνο νίκες αλλά και εμπλουτίζει τις τάξεις του. Εκτιμάται ότι ίσως μετρά ήδη 20.000 άνδρες. Το ISIS που είδαμε στα εξαιρετικής βιαιότητας βίντεο που κυκλοφορούν στο Ιντερνετ δεν αποτελούν παρά το τρομακτικό πρόσωπο μιας ευρείας σουνιτικής συμμαχίας που περιλαμβάνει πολυάριθμες ομάδες με ποικίλη ιδεολογία.

Νοσταλγοί του Σαντάμ, παλαιοί μπααθιστές αξιωματικοί

Οι παλαιοί αξιωματικοί του στρατού του Σαντάμ σχημάτισαν ένοπλες ομάδες ύστερα από την αμερικανική εισβολή του 2003 και δεν παρέδωσαν ποτέ τα όπλα τους. Θεωρούν παράνομη την κυβέρνηση της Βαγδάτης και παρέμειναν δραστήριοι ακόμη και μετά την αποχώρηση των τελευταίων αμερικανών στρατιωτών τον Δεκέμβριο του 2011. Οι πιο φανατικοί εντάχθηκαν στον Στρατό του Δρόμου του Νακσαμπάντι, του οποίου επικεφαλής είναι ο Εζάτ Ιμπραήμ αλ Ντούρι, ο πιο υψηλόβαθμος αξιωματούχος του παλαιού καθεστώτος που διαφεύγει ακόμη τη σύλληψη.

Επικίνδυνες ασκήσεις ισορροπίας στη Μέση Ανατολή Τα σημερινά δεινά του Ιράκ αποτελούν αποτέλεσμα του πολέμου στη Συρία

ΤΟ ΒΗΜΑ - ΤHE PROJECT SYNDICATE

Οι πρόσφατες νίκες του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και της Συρίας (ISIS) επιβεβαιώνουν ότι, περισσότερο από μια δεκαετία μετά την έναρξη του πολέμου στο Ιράκ, η σταθερότητα στη Μέση Ανατολή παραμένει στην κόψη του ξυραφιού. Το ISIS _ που επιθυμεί ένα χαλιφάτο το οποίο θα περιλαμβάνει μεγάλα τμήματα εδαφών από τη δυτική Συρία ως το κεντρικό Ιράκ _ σκιαγραφεί την αλληλένδετη φύση των προκλήσεων που αντιμετωπίζει η περιοχή ενώ η απειλή που αποτελεί αναδεικνύει την επείγουσα ανάγκη για ένα νέο πλαίσιο δράσης στη Μέση Ανατολή.

Αγώνας επιβίωσης του Μαλικί

Στενεύει επικίνδυνα ο κλοιός γύρω από τον σιίτη πρωθυπουργό του Ιράκ, Νούρι αλ Μαλικί, ο οποίος καλείται να δώσει έναν δύσκολο αγώνα επιβίωσης σε δύο μέτωπα: στο στρατιωτικό, απέναντι στους σουνίτες τζιχαντιστές που απειλούν τη Βαγδάτη, και στο πολιτικό, απέναντι στις ισχυρότατες εσωτερικές και εξωτερικές δυνάμεις που ζητούν την άμεση αντικατάστασή του, καταλογίζοντάς του βαριές ευθύνες για τις εντάσεις που απειλούν να διαρρήξουν την εθνική συνοχή. Μία ημέρα μετά την έμμεση, αλλά καταλυτική κριτική του Αμερικανού προέδρου Μπαράκ Ομπάμα στον Μαλικί, ένα δεύτερο, ενδεχομένως περισσότερο οδυνηρό πλήγμα περίμενε τον Ιρακινό πρωθυπουργό. Στη διευρυνόμενη λέσχη των επικριτών του προστέθηκε χθες ο μεγάλος αγιατολάχ Αλί αλ Σιστανί, η πιο σεβάσμια θρησκευτική προσωπικότητα των σιιτών, δηλαδή της κοινότητας στην οποία στηρίζει τη δύναμή του ο ίδιος ο Μαλικί. Στο καθιερωμένο κήρυγμα της Παρασκευής, ο Σιστανί τάχθηκε υπέρ της συγκρότησης μιας νέας, «περισσότερο αποτελεσματικής» κυβέρνησης, η οποία «θα ανοίξει καινούργιους ορίζοντες, εξασφαλίζοντας καλύτερο μέλλον σε όλους τους Ιρακινούς»

Fitch: Γεωπολιτικοί οι κίνδυνοι για την Ευρωζώνη - Σε δεύτερο πλάνο το χρέος

Η ευρωπαϊκή κρίση χρέους δεν αποτελεί πλέον βασική πηγή ανησυχίας για τους επενδυτές, οι οποίοι προσδιορίζουν ως μεγαλύτερη απειλή τις γεωπολιτικές εντάσεις γύρω από την περιοχή. Αυτό προκύπτει από έρευνα του Fitch, στην οποία συμμετείχαν 78 διαχειριστές κεφαλαίων, με συνολικό υπό διαχείριση ενεργητικό 5,3 τρισ. ευρώ.
Ο αμερικανικός οίκος αξιολόγησης προειδοποιεί παρ’ όλα αυτά ότι η μείωση δημοσιονομικών ελλειμμάτων και χρεών εξακολουθεί να συνιστά σημαντική πρόκληση για τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. γι’ αυτό και, όπως επισημαίνει, δεν θα πρέπει να αναμένονται σημαντικές αναβαθμίσεις του αξιόχρεού τους το προσεχές διάστημα.

Συνωμοσία ο χάρτης… «προφητεία» για τη Μέση Ανατολή του 2006;

Το 2006 ένας χάρτης σε ένα περιοδικό των ΗΠΑ παραλίγο να τινάξει στον αέρα τις σχέσεις της Ουάσιγκτον με την Άγκυρα, αφού σε αυτόν η Τουρκία παρουσιαζόταν η μισή από αυτό που είναι τώρα, ενώ εμφανιζόταν και μία εντελώς διαφορετική πραγματικότητα για ολόκληρη την περιοχή της Μέσης Ανατολής.
Του Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη
Ο συγκεκριμένος χάρτης δημοσιεύθηκε στο Περιοδικό των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ (Armed Forces Journal) τον Ιούνιο του 2006. Ο συγγραφέας της ανάλυσης που συνόδευε την «πέτρα του σκανδάλου» ήταν ο Ραλφ Πίτερς, ενώ ο τίτλος του άρθρου ήταν «Blood borders: How a better Middle East would look» (Ματωμένα Σύνορα: Πως θα έμοιαζε μια καλύτερη Μέση Ανατολή).
Λίγο-πολύ, ο Ρ. Πήτερς προχώρησε σε μία προωθημένη για την εποχή ανάλυση – σενάριο, αναφορικά με το πώς θα μπορούσε να διαμορφωθεί μία Μέση Ανατολή, η οποία θα ήταν απαλλαγμένη από τα τεχνητά σύνορα της μετα-Οθωμανικής και αποικιακής εποχής της δεύτερης δεκαετίας του 20ου αιώνα, και θα διαμορφωνόταν μία κατάσταση η οποία θα ήταν πολύ πιο αντιπροσωπευτική των εθνοτικών και θρησκευτικών πραγματικοτήτων της περιοχής, άρα και πολύ πιο σταθερή.

«Ευρωσκεπτικισμός» και πολιτική ηγεμονία

Του ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ*

Ανάμεσα στις πολλές καινοτομίες, μέσω των οποίων η ονομαζόμενη «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» κατεδαφίζει το κεκτημένο των αστικοδημοκρατικών επαναστάσεων των 17ου και 18ου αιώνων, ξεχωριστή θέση καταλαμβάνει το ευρωπαϊκό «κοινοβούλιο». Στην ιστορία της νεοτερικότητας, είναι πράγματι η πρώτη φορά που ονομάζεται «κοινοβούλιο» ένα εκλεγμένο όργανο που στερείται κυριαρχίας και της ίδιας της νομοθετικής πρωτοβουλίας. Τα ψίχουλα αρμοδιοτήτων που του έχουν παραχωρηθεί περιορίζονται στην ψήφιση του σκέλους των δαπανών (ούτε καν των εσόδων) του προϋπολογισμού της Ε.Ε., που αντιπροσωπεύει γύρω στο 1% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ, και την ονομαζόμενη «συναπόφαση» επί των οδηγιών που προτείνει η Κομισιόν, μια μακρόσυρτη και εξαιρετικά αδιαφανής διαδικασία, που στην ουσία καταλήγει σχεδόν πάντα στην επικύρωση των προτεινόμενων κειμένων (418 στα 420 για την περίοδο 1999-2004).

Οσοι έχουν στοιχειώδη αντίληψη του διαδικαστικού λαβύρινθου και του τηλεγραφικού χαρακτήρα των συζητήσεων που διαδραματίζονται στις αίθουσες του Στρασβούργου και των Βρυξελλών, μπροστά στις οποίες το οποιοδήποτε εθνικό κοινοβούλιο φαντάζει ως υπόδειγμα δημοκρατικής διαβούλευσης, καταλαβαίνουν ότι αυτός ο θεσμός, όπως και το οικοδόμημα του οποίου αποτελεί μέρος, αντιπροσωπεύουν μια προκλητική διακωμώδηση των αρχών για τις οποίες χύθηκε αίμα στην Αγγλία του 1640, στην Αμερική του 1776 και στη Γαλλία του 1789.

Η συνειδητοποίηση αυτής της πραγματικότητας από τους πολίτες των χωρών της Ε.Ε. οδήγησε έως τώρα στην κατακόρυφη αύξηση της αποχής στις εκλογές που αναδεικνύουν τους αντιπροσώπους που αποτελούν το εικονικό αυτό «κοινοβούλιο». Ξεκινώντας από ένα ήδη πενιχρό για τα τότε δεδομένα 62% το 1979, το ποσοστό συμμετοχής κινείται σταθερά κάτω από το 50% από το 1999 και μετά και άγγιξε μόλις το 43% στην αναμέτρηση του 2009. Η κρίση που μαστίζει όμως με ξεχωριστή σφοδρότητα τις χώρες της Ε.Ε. από το 2008 και μετά αλλάζει τα δεδομένα.

Η περαιτέρω σκλήρυνση του νεοφιλελεύθερου κορσέ των ευρωπαϊκών συνθηκών μέσω των πρόσφατων συμφώνων δημοσιονομικής σταθερότητας και για το ευρώ, η επιβολή μνημονιακής θεραπείας-σοκ στις χώρες της περιφέρειας, ο απροκάλυπτος πλέον ρατσισμός ενάντια στους «χαμένους» της μερκελοκρατούμενης Ευρώπης, η περιφρόνηση κάθε έννοιας εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας οδήγησαν σε μια κατάρρευση του «ευρωπαϊσμού», της νομιμοποιητικής ιδεολογίας του εγχειρήματος της «ευρωπαϊκής οικοδόμησης», σε όλες τις χώρες, με διαβαθμίσεις μόνο στην έκταση και την ένταση αυτής της απόρριψης.

Αυτή η κρίση επιβεβαίωσε με τον πιο πανηγυρικό τρόπο την πολιτική ανυπαρξία θεσμών τύπου ευρω-«κοινοβούλιο» και την ωμή λογική της ισχύος που εκφράζουν μηχανισμοί όπως η τρόικα, η ΕΚΤ αλλά πάνω απ' όλα το διευθυντήριο που παίρνει τις αποφάσεις και που ελέγχεται όλο και περισσότερο από τη Γερμανία της Μέρκελ και των σοσιαλδημοκρατών κομπάρσων της κυβέρνησής της.

Στο σύνολο σχεδόν της Ευρώπης, εξαιρουμένου βέβαια του εν Βερολίνω εδρεύοντος Ηγεμόνα, επικρατούν πλέον συνθήκες οξυμένης ιδεολογικής και πολιτικής αποσταθεροποίησης. Στις επερχόμενες ευρωεκλογές ο ονομαζόμενος «ευρωσκεπτικισμός», ατυχής όρος που εφηύραν οι πολέμιοί του, δεν θα εκφραστεί μόνο με την αποχή αλλά σε υπολογίσιμο βαθμό από κόμματα που αμφισβητούν το σημερινό οικοδόμημα της Ε.Ε., τόσο από τα αριστερά όσο και από τα δεξιά. Για να το πούμε διαφορετικά, το ογκούμενο (ιδιαίτερα στα εργατικά-λαϊκά και πληττόμενα μεσαία στρώματα) αντιευρωπαϊστικό ρεύμα δεν έχει μια ομοιογενή, συνεκτική πολιτική έκφραση.

Ως έκφραση μιας απόλυτα ορθολογικής και νόμιμης αντίδρασης στις ακολουθούμενες βάρβαρες πολιτικές, στην καταπάτηση της δημοκρατίας και την ταπείνωση ολόκληρων χωρών, λειτουργεί ως παράγοντας ριζοσπαστικοποίησης και αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού, αλλά το νόημά του δεν έχει (ακόμη;) σταθεροποιηθεί. Μπορεί κάλλιστα να προσανατολιστεί προς τα δεξιά, σε ακροδεξιά, εθνικιστικά ή αντιπολιτικά μορφώματα, όπως και μπορεί να πάρει μια αριστερή κατεύθυνση. Τα μέχρι σήμερα δεδομένα δείχνουν ότι και τα δύο ρεύματα ενισχύονται, κάτι που δίνει λαβή στις γνωστές θεωρίες περί «αντικειμενικής σύγκλισης», στο έδαφος υποτίθεται του «λαϊκισμού», των «δύο άκρων». Ο ελάχιστος πυρήνας αλήθειας αυτών των απόψεων είναι ότι η αντίθεση στην Ε.Ε. (και τη νομισματική-συμβολική της έκφραση, το ευρώ) θα αποτελέσουν το κατ' εξοχήν πεδίο αναμέτρησης για την ιδεολογικο-πολιτική ηγεμονία την ερχόμενη περίοδο.

Εδώ πρέπει όμως να παρατηρήσουμε ότι, δυστυχώς, σε αυτήν την κούρσα, η δεξιά/ακροδεξιά εκδοχή έχει έως τώρα το προβάδισμα. Και τούτο γιατί δεν διστάζει, σε αντίθεση με την αριστερή, να θέσει υπό αίρεση το ίδιο το οικοδόμημα της Ε.Ε. - από τη δική της εννοείται, αντιδραστική, σκοπιά. Αυτό είναι όμως που της επιτρέπει να εμφανίζεται στα μάτια μεγάλων τμημάτων της ευρωπαϊκής λαϊκής γνώμης ως μια πιο «αυθεντικά» αντισυστημική και «ανατρεπτική» δύναμη από την Αριστερά. Για να καταδείξει τον κάλπικο χαρακτήρα της ακροδεξιάς ή/και αντιπολιτικής «αντισυστημικότητας» και να κερδίσει τη μάχη της ηγεμονίας, η Αριστερά οφείλει να αναμετρηθεί, από τη δική της σκοπιά αλλά με ανοιχτά τα μάτια, με το ακραία αντιδημοκρατικό και αντιλαϊκό ευρωπαϊκό τερατούργημα και να ανοίξει ένα νικηφόρο δρόμο ανατροπής του.
*Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο King's College του Λονδίνου

Κόλαφος για Ερντογάν… Δεκάδες αντίπαλοι του αξιωματικοί αποφυλακίζονται;

Εκατοντάδες τούρκοι αξιωματικοί που έχουν καταδικαστεί επειδή προετοίμαζαν πραξικόπημα για να ανατρέψουν την κυβέρνηση του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, έκαναν σήμερα αίτηση για να αποφυλακιστούν μετά τη χθεσινή απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου της χώρας ότι παραβιάστηκαν τα δικαιώματά τους στη διάρκεια της δίκης τους. Εάν η αίτησή τους γίνει αποδεκτή η απόφαση θα είναι κόλαφος για τον κ. Ερντογάν, αν και ο ίδιος κατηγορεί τον Ιμάμη Γκιουλέν για τις καταδίκες.
Η δίκη για την υπόθεση Βαριοπούλα, που διήρκησε από το 2010 ως το 2012, σηματοδότησε το απόγειο της προσπάθειας του Ερντογάν να περιορίσει την επιρροή του στρατού στην πολιτική ζωή της χώρας.Ο τούρκος πρωθυπουργός είχε δηλώσει νωρίτερα φέτος ότι είναι ανοικτός στο ενδεχόμενο μιας νέας δίκης για την υπόθεση Βαριοπούλα. Αξιωματούχοι ισχυρίστηκαν ότι τα στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν στη δίκη είχαν παραποιηθεί από τον Φετχουλάχ Γκιουλέν, έναν ισχυρό ισλαμιστή ιεροκήρυκα που χρησιμοποιούσε την επιρροή του στην αστυνομία και το δικαστικό σύστημα για να βοηθήσει τον Ερντογάν να περιορίσει την ισχύ του στρατού.

Σε παγίδα το Ιράν, νομίζει ότι οι ΗΠΑ το έχουν ανάγκη

Σε άκρως επικίνδυνη παγίδα έχει πέσει η ιρανική ηγεσία με τη φιλοαμερικανική στροφή της: έχει την αυταπάτη ότι η αμερικανική κυβέρνηση την έχει απόλυτη ανάγκη για να ελέγξει την κατάσταση στη Μέση Ανατολή! Μετατρέπει δηλαδή τη δική της υποχώρηση και την υποχώρηση ολόκληρης της ιρανικής κοινωνίας σε δήθεν αδήριτη ανάγκη του μέχρι τώρα εχθρού! Επιχειρεί έτσι την ιδεολογική συγκάλυψη της δικής της ήττας! Η ισλαμική ηγεσία του Ιράν δείχνει έτσι ότι δεν έχει πάρει κανένα μάθημα από τα παθήματα ηγετών κρατών της αραβικής κοινότητας. Πρώτα πρώτα δεν έχει καταλάβει το θεμελιώδες: Νομίζει ότι αυτή, η ισλαμική ηγεσία, θα διαχειριστεί την προσέγγιση με τις ΗΠΑ. Είναι πολύ μακριά από την πραγματικότητα νυχτωμένη!

Ολέθρια σχέση

O Ομπάμα με τις χθεσινές του δηλώσεις άδειασε τον Μαλίκι και είπε με κομψή διατύπωση ότι αν οι Ιρακινοί δεν μπορούν και δεν θέλουν να κρατήσουν τη χώρα τους ενιαία δεν μπορεί να το κάνει στη θέση τους. Ετσι φαίνεται να τελειώνει η ολέθρια σχέση Ουάσιγκτον-Βαγδάτης, που κρατά 35 χρόνια.Με την Ισλαμική Επανάσταση στο Ιράν το 1979 οι ΗΠΑ έσπρωξαν τον Σαντάμ σε έναν οκταετή (1980-88) εξοντωτικό πόλεμο με το Ιράν, που θα είχε λήξει με νίκη της Τεχεράνης αν δεν είχε παρέμβει η Ουάσιγκτον. Οταν δύο χρόνια μετά, το καλοκαίρι του 1990, ο Σαντάμ αναζητούσε την αποφυγή της χρεοκοπίας της καθημαγμένης χώρας τoυ μέσω της αρπαγής του Κουβέιτ, οι ΗΠΑ τον παραπλάνησαν με ένα μήνυμα που θα μπορούσε να εκληφθεί και ως έμμεσο πράσινο φως.