Το πλήρες αδιέξοδο είναι η Γαλλία, όπου πρόεδρος και βουλή πρέπει να επιβιώσουν μέχρι την άνοιξη του 2017, καθώς οποιαδήποτε άλλη εξέλιξη, κοινοβουλευτική ανταρσία στην κυβερνητική πλειοψηφία ή πρόωρες εκλογές με πρωτοβουλία του Ολάντ δεν οδηγούν απλώς σε ήττα, αλλά σε ολική συντριβή - εκμηδενισμό την παράταξη που επανίδρυσε ο Μιτεράν το 1971. Η Γαλλία δεν διαθέτει πλέον ως εφεδρεία μία κυβέρνηση συνασπισμού Δεξιάς - Αριστεράς ή ακόμη και μία συγκατοίκηση του Ολάντ με τη Δεξιά.
Η δυναμική της ανατροπής απαγορεύει στην γκολική Δεξιά κάθε ταύτιση με το βυθιζόμενο πλοίο των Σοσιαλιστών και την ωθεί αργά, αλλά σταθερά στη λογική της συνεργασίας - συγκυβέρνησης με το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν, μία δυναμική που ευνοείται από το εκλογικό σύστημα μονοεδρικής περιφέρειας με πλειοψηφικό σε δύο γύρους.
Στη Γαλλία υπάρχουν πλέον δύο βεβαιότητες και οι δύο πολύ δύσκολα διαχειρίσιμες: η πρώτη είναι ότι τον Οκτώβριο του 2015 η απόκλιση του ελλείμματος από το πλαφόν 3% του Δημοσιονομικού Συμφώνου θα είναι μεγαλύτερη από ό,τι φέτος και η δεύτερη είναι ότι η δημοτικότητα του Ολάντ θα αποτυπώνεται πλέον με μονοψήφιο αριθμό. Με δύο λόγια, η προσαρμογή της Γαλλίας στη γερμανική Ευρωζώνη την κατέστησε ακυβέρνητη πολιτεία.
kapopoulos@pegasus.gr