Ψηφίζεται σήμερα Ποιες αλλαγές φέρνει το νομοσχέδιο για για την στρατιωτική θητεία και τα ΕΑΣ

Με το νομοσχέδιο του υπουργείου Εθνικής Αμυνας «Φάροι, Στρατολογία και άλλες διατάξεις» διατηρεί την νομοθετική του φόρμα το Β’ Τμήμα Διακοπής της Βουλής έως ότου εισαχθούν για συζήτηση το κρίσιμο πολυνομοσχέδιο για την κατάργηση των φόρων υπέρ τρίτων και το σχέδιο νόμου για τους αιγιαλούς.Σύμφωνα με τον κοινοβουλευτικό προγραμματισμό, σήμερα αναμένεται η έγκριση του νομοσχεδίου που έχει αναλάβει η αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας Φώφη Γεννηματά το οποίο μεταξύ άλλων φέρνει τις εξής αλλαγές:- Ελαττώνεται το όριο ηλικία για την χορηγούμενη, στους σπουδαστές ΚΕΜΕ (Κέντρα Μεταλυκειακής Εκπαίδευσης) , αναβολή από το 28ο στο 26ο έτος της ηλικίας

Διαπλεκόμενες κρίσεις δοκιμάζουν τον Ομπάμα

PETER BAKER / THE NEW YORK TIMES
Σπάνια ένας πρόεδρος έχει βρεθεί μπροστά σε τόσες, φαινομενικά διακριτές, κρίσεις στην εξωτερική πολιτική, αλλά αυτό που καθιστά πιο περίπλοκο το πρόβλημα που καλείται να διαχειριστεί ο Αμερικανός πρόεδρος Ομπάμα είναι το γεγονός ότι οι κρίσεις αυτές διαπλέκονται. Οι εξελίξεις σε μία περιοχή μπορούν να επηρεάσουν τις απόψεις και τις επιλογές για μία άλλη περιοχή.
Ο Ομπάμα μπορεί να πιέζει τη Ρωσία σχετικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία, αλλά προσπαθεί να συνεργαστεί με τη Μόσχα στο ζήτημα του Ιράν. Αν και ασκεί πίεση στο Ιράν για το πυρηνικό πρόβλημα, συμμαχεί με την Τεχεράνη απέναντι στους σουνίτες αντάρτες του Ιράκ.

Τον τέταρτο μεγαλύτερο πληθυσμό κάτω από το όριο της φτώχειας έχει η Ελλάδα στην Ευρώπη Πηγή: Τον τέταρτο μεγαλύτερο πληθυσμό κάτω από το όριο της φτώχειας έχει η Ελλάδα στην Ευρώπη

Στα υψηλότερα επίπεδα, συγκριτικά με την υπόλοιπη Ευρώπη, είναι το ποσοστό του πληθυσμού της Ελλάδας που βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας, χωρίς, δηλαδή, να εξασφαλίζει τις βασικές ανάγκες διαβίωσης.
Το  2013 το ποσοστό των Ελλήνων που ζουν στο όριο της φτώχειας ανήλθε σε 34,6%, αντιστοιχώντας σε 3.795.100 άτομα. Το ποσοστό αυτό είναι υψηλότερο από τις άλλες χώρες τις ΕΕ, με εξαίρεση τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και τη Λεττονία. Ο κίνδυνος φτώχειας, όπως δείχνουν οι σχετικοί δείκτες από τη στατιστική υπηρεσία, αυξήθηκε σημαντικά για την Ελλάδα μετά το 2010 και το ποσοστό της σχετικής φτώχειας αυξήθηκε κατά 3,4 εκατοστιαίες μονάδες ή 17,3%.

Αστόχησε το ΔΝΤ και στο «ψαλίδι» μισθών

Οι μειώσεις αποδοχών δεν βελτίωσαν την ανταγωνιστικότητα και οδήγησαν σε πτώση την παραγωγικότητα

Αναδημοσίευση από τη «Ναυτεμπορική»
Η δημοσιονομική προσαρμογή και οι μεγάλες περικοπές μισθών που ακολούθησε η Ελλάδα δεν βελτίωσαν την ανταγωνιστικότητα και -πολύ περισσότερο- οδήγησαν σε πτώση την παραγωγικότητα, είναι το γενικό συμπέρασμα νέας έκθεσης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) με τίτλο «Προσαρμογή στις χώρες της Ευρωζώνης με ελλείμματα: πρόοδος, προκλήσεις και πολιτικές».
Είναι η πολλοστή φορά που το ΔΝΤ παραδέχεται ανοικτά τις αστοχίες της πολιτικής που ακολούθησε στην περιφέρεια της Ευρωζώνης και ειδικά στην Ελλάδα, καθώς τα μέτρα λιτότητας δεν φαίνεται να έχουν αποδώσει τα προσδοκώμενα οφέλη, ειδικά σε μια περίοδο που πληθαίνουν οι φωνές οικονομολόγων αλλά και αμερικανικών μέσων μαζικής ενημέρωσης που καλούν το Ταμείο να ζητήσει συγγνώμη από την Ελλάδα για τη σκληρή πολιτική λιτότητας που εφαρμόστηκε.

Η ευρωπαϊκή μας Μεταπολίτευση

Του Γιώργου Μαργαρίτη*  Ο πρώτος πολιτικός στόχος, η πρώτη αποστολή της «Μεταπολίτευσης» του 1974 ήταν η προσαρμογή του ελληνικού πολιτικού συστήματος στις νέες κοινωνικές συνθήκες που δημιούργησαν οι οικονομικές εξελίξεις της δεκαετίας 1960 και των αρχών του 1970. Ταυτόχρονα η νέα κατάσταση χρειάστηκε να απαντήσει στα νέα δεδομένα και ισορροπίες που δημιουργήθηκαν στην Ευρώπη και στη Μεσόγειο μετά το τέλος των πολέμων της αποαποικιοποίησης και τις εξελίξεις στο μέτωπο του Ψυχρού Πολέμου. Το πρώτο μετεμφυλιακό πολιτικό σύστημα, εκείνο των πολλαπλών πόλων εξουσίας με το Παλάτι, το παρακράτος, τον «πολιτευόμενο» στρατό, την τυφλή «εθνικοφροσύνη», βάση και πρόσχημα του αντικομμουνισμού και της κοινωνικής αδικίας, είχε δείξει τα όριά του στα χρόνια της επτάχρονης δικτατορίας και είχε πείσει ακόμα και τους πλέον ένθερμους υποστηρικτές του – ανάμεσα στις ελληνικές οικονομικές ελίτ, αλλά και στη μακρινή Ουάσιγκτον – ότι αδυνατούσε πλέον να διαχειριστεί τους νέους καιρούς.

Σαουδική Αραβία: Ανοιχτές πληγές που δεν κλείνουν με τα πετροδολάρια

Με ποιους τρόπους αντιμετώπισε την "Αραβική Άνοιξη" η Βασιλική οικογένεια της χώρας. Η υψηλή ανεργία και οι οικονομικές αδυναμίες του κράτους. Οι παροχές στους πολίτες και το θέμα της... διαδοχής στον θρόνο.

Η κατάσταση στην Σαουδική Αραβία μπορεί να φαίνεται λιγότερο δραματική από όσο αλλού στην περιοχή, αλλά δεν είναι καθόλου λιγότερο σοβαρή.Η οικογένεια Σαούντ έχει διατηρήσει την εξουσία για οκτώ δεκαετίες παρά τις εσωτερικές εξεγέρσεις, τους πολέμους στην περιφέρεια της χώρας, καθώς και τις διάφορες κρίσεις διαδοχής. Η Σαουδική μοναρχία αντιμετώπισε την Αραβική Άνοιξη με σχετικά μικρές ζημιές, χάρη σε δύο παράγοντες: τις ανταμοιβές και τις μεταρρυθμίσεις.Αλλά οι ανταμοιβές είναι πιθανό να αποφέρουν μόνο προσωρινά οφέλη, αφού έλαβαν τη μορφή γενναιόδωρων κοινωνικών δαπανών που προορίζονται να κατευνάσουν έναν ανήσυχο πληθυσμό. Και η βιωσιμότητα των μεταρρυθμίσεων είναι αβέβαιη, επειδή είναι συνδεδεμένη με την θολή και επικίνδυνη διαδοχή τής κυβερνώσας οικογένειας.

Ο Λίβανος επόμενος στόχος των τζιχαντιστών Οι φανατικοί του ισλαμικού κράτους πίσω από τις πρόσφατες επιθέσεις

Μόλις οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους (IS) ανακήρυξαν τη δημιουργία ενός χαλιφάτου τον περασμένο μήνα, τα κοινωνικά δίκτυα στον Λίβανο πήραν φωτιά. Στην αρχή ο τόνος ήταν χλευαστικός και έδιναν κι έπαιρναν τα ανέκδοτα που παρουσίαζαν τους τζιχαντιστές με οπισθοδρομικούς αιμοδιψείς γενειοφόρους. Σύντομα η ανησυχία διαδέχθηκε το γέλιο. Υστερα από μήνες σχετικής ηρεμίας ο Λίβανος επλήγη εκ νέου από μια σειρά βομβιστικών επιθέσεων την οποία ακολούθησε καταιγισμός συλλήψεων υπόπτων βομβιστών αυτοκτονίας.

Η γενική εντύπωση που επικρατεί στον Λίβανο είναι ότι το IS - διάδοχος του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε (ISIS) - βρίσκεται πίσω από τη νέα αστάθεια που προκαλείται στη χώρα.

Γαλλοβρετανική κόντρα για τις συνεχιζόμενες πωλήσεις όπλων στη Ρωσία

Πόλεμος ανακοινώσεων έχει ξεσπάσει μεταξύ Βρετανίας και Γαλλίας με αφορμή τις πωλήσεις όπλων αξίας δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ, που εξακολουθούν να πραγματοποιούν προς τη Ρωσία, αμφότερες οι ευρωπαϊκές χώρες.Την αρχή έκανε η κυβέρνηση Κάμερον η οποία πριν από λίγες ημέρες άσκησε σκληρή κριτική στο Παρίσι για τις πωλήσεις πολεμικών πλοίων προς τη Ρωσία, μεσούσης της κρίσης στην Ουκρανία. Ωστόσο σήμερα ομάδα βρετανών βουλευτών ανακοίνωσε ότι η βρετανική κυβέρνηση εξακολουθεί και αυτή να πωλεί όπλα στη Ρωσία, παρά τις περί του αντιθέτου δηλώσεις του πρωθυπουργού Κάμερον, ότι έχει σταματήσει από τον Μάρτιο.

Ο κατάλογος των λαθών

Αναδημοσίευση από τη «Ναυτεμπορική» Πόσες φορές θα ακούσουμε για τα λάθη που έχουν γίνει στο σχεδιασμό του ελληνικού προγράμματος διάσωσης; Είναι πραγματικά άγνωστο αυτό, καθώς οι αναφορές από τις πηγές εκείνες οι οποίες είχαν τον πρώτο λόγο στην αρχιτεκτονική του οικοδομήματος της ελληνικής διάσωσης φαίνεται ότι δεν έχουν τέλος.
Τον Ιούνιο του 2013 δημοσιεύματα αναφέρθηκαν σε άκρως εμπιστευτικό έγγραφο του ΔΝΤ που παραδεχόταν πως οι χειρισμοί του έδωσαν χρόνο στην Ευρώπη να προετοιμαστεί για να περιορίσει τις επιπτώσεις από την κρίση, αλλά ένας πιο αργός βηματισμός στο πρόγραμμα λιτότητας, με μετάθεση των στόχων που θα βοηθούσε την ελληνική οικονομία, δεν ήταν πολιτικά εφικτός και απαιτούσε μεγαλύτερη χρηματοδότηση, γι’ αυτό και δεν επιλέχθηκε.

EE: Ψάχνει στις ΑΠΕ αντίβαρο στο ρωσικό αέριο

Τον στόχο ενεργειακής αποδοτικότητας 30% που θα μειώσει την ευρωπαϊκή «εξάρτηση» από το ρωσικό αέριο, αποκάλυψε η Κομισιόν. Πώς κατέληξε η «μάχη» Πολωνίας-Βρετανίας εναντίον Γερμανίας. Γιατί δεν έγινε ο στόχος δεσμευτικός.

Οι Βρυξέλλες αποκάλυψαν στόχο ενεργειακής αποδοτικότητας 30% που θα μειώσει τις ανάγκες της Ευρώπης για ρωσικό φυσικό αέριο, αν και παράλληλα ικανοποίησαν και την αντίπαλη άποψη, αποφεύγοντας να κάνουν δεσμευτικό τον στόχο.Μετά από μήνες συνομιλιών που έθεσαν την Πολωνία και την Βρετανία στην αντίθετη πλευρά του ριγκ με τους υπερασπιστές αυστηρότερων στόχων, των οποίων ηγείται η Γερμανία, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επέλεξε να καταλήξει σε συμβιβασμό: Να θέσει έναν ελαφρώς αυστηρότερο στόχο για καύσεις υδρογονανθράκων, αλλά να μείνει σιωπηλή στο αν θα είναι ο στόχος δεσμευτικός.Το θέμα στην διαμάχη για την ενεργειακή αποδοτικότητα δεν είναι μόνο η πολιτική με την οποία θα απαντήσει η Ευρώπη στα διλήμματα για την παροχή καυσίμων που εγείρει η ουκρανική κρίση, αλλά και μια μάχη για το άνισο οικονομικό βάρος της ανταπόκρισης σε υποχρεωτικούς στόχους. Υπάρχει επίσης το ζήτημα στρατηγικής του κατά πόσον χρειάζονταν εξ αρχής οι στόχοι αποδοτικότητας.

Το Ισραήλ και ο «γρίφος» με τις σήραγγες της Χαμάς Το Τελ Αβίβ δεν εξετάζει σε καμία περίπτωση την ανακατάληψη της Γάζας

Την ώρα που ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας Τζον Κέρι επιδιώκει να επιτύχει μία εκεχειρία στη Λωρίδα της Γάζας, οι Ισραηλινοί μοιάζουν εγκλωβισμένοι στις υπόγειες σήραγγες της Χαμάς. Σύμφωνα πάντως με ισραηλινές στρατιωτικές πηγές, με τις οποίες συνομίλησε «Το Βήμα», το Τελ Αβίβ δεν εξετάζει σε καμία περίπτωση την ανακατάληψη της Γάζας, αλλά απλά τη διαμόρφωση καλύτερων συνθηκών ασφαλείας για το Ισραήλ. Ουδείς όμως μπορεί με ασφάλεια να εκτιμήσει ποιο θα είναι το τίμημα για την επίτευξη αυτού του στόχου για Παλαιστινίους και Ισραηλινούς.

Γ. ΚΑΠΟΠΟΥΛΟΣ- Ρωσία: Αιχμάλωτος του χρέους

Ενα είναι βέβαιο: όταν οι νεόπλουτοι ολιγάρχες και οι ανθρωποι του Κρεμλίνου που ελέγχουν την οικονομία της Ρωσίας αποφάσισαν να προσφύγουν στον διεθνή δανεισμό κινήθηκαν σαν αρχάριοι ή καλύτερα σαν νεοσύλλεκτοι του παγκόσμιου καπιταλισμού.Πίστεψαν ότι η άντληση ρευστότητας είναι μια καθαρά οικονομική συναλλαγή, όπου αυτό που προέχει είναι τα χαμηλά επιτόκια και όχι βέβαια η διασφάλιση στρατηγικών τομέων, όπως η εξόρυξη και εξαγωγή ενέργειας, από εκβιασμούς πολιτικής σκοπιμότητας.Ετσι, την ώρα που επικοινωνιακά κυριαρχούσε η αίσθηση ομηρείας της Ε.Ε. από το φυσικό αέριο της Ρωσίας, έκπληκτη η κοινή γνώμη πληροφορείται ότι οι ρωσικοί ενεργειακοί κολοσσοί, όπως η Gazprom για το φυσικό αέριο και η Rosneft για το πετρέλαιο είναι στο έλεος της Task Force που έχει συγκροτήσει το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ: Αν κλιμακωθεί η αντιπαράθεση και ο Πούτιν δεν αποχωρήσει ταπεινωμένος από την Ουκρανία, με πολύ απλά λόγια οι ΗΠΑ μπορούν να χρεοκοπήσουν οπότε θέλουν τους ενεργειακούς κολοσσούς της Ρωσίας.

Μέχρι πού φτάνει η ασυλία του κράτους του Ισραήλ; Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

Ο εκπρόσωπος της Αγκελα Μέρκελ διαβεβαίωσε χθες τους Εβραίους που ζουν στη Γερμανία ότι η κυβέρνησή της θα κάνει το παν προκειμένου να ευημερούν και να αισθάνονται ασφαλείς. Προχθές, ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας, μαζί με τους συναδέλφους του από τη Γαλλία και την Ιταλία, είχαν καταδικάσει κατηγορηματικά τα αντισημιτικά συνθήματα που ακούστηκαν σε ορισμένες (όχι όλες) διαδηλώσεις που έγιναν μετά τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς και τη χερσαία εισβολή στη Λωρίδα της Γάζας.Ως εδώ καμία αντίρρηση. Κανείς δεν δικαιούται, άλλωστε, να απειλεί τη ζωή ανθρώπων με βάση την καταγωγή τους, τη θρησκεία τους, το χρώμα του δέρματός τους. Κανείς δεν μπορεί να τους χρεώνει συλλογική ευθύνη για τις πράξεις της κυβέρνησής τους, όσο απεχθείς κι αν είναι αυτές. Είναι άλλο να τους προτρέπει να την αλλάξουν και άλλο να τους βάζει στο ίδιο εδώλιο μαζί της και να τους καταδικάζει. Κι αυτά ισχύουν και για τους Ισραηλινούς, αλλά και για τους Παλαιστίνιους.

Χαμένη ευκαιρία

Το Ισραήλ στη Γάζα χάνει πρώτον μια επικοινωνιακή μάχη, με τον βαρύ φόρο αίματος των αμάχων να λειτουργεί κάθε μέρα σε βάρος του, και επιπλέον είναι σε στρατηγικό και επιχειρησιακό αδιέξοδο: Δεν μπορεί να εγκαταστήσει εκ νέου καθεστώς κατοχής στην περιοχή και γνωρίζει ότι μόλις αποχωρήσουν οι δυνάμεις του και υπάρξει εκεχειρία, τα τούνελ θα ξανασκαφθούν και οι εκτοξευτήρες πυραύλων θα ξαναστηθούν.
Το δίλημμα είναι συνολική πολιτική λύση ή αδιέξοδο, με την κυβέρνηση Νετανιάχου για καθαρά λόγους ισορροπιών του κυβερνητικού συνασπισμού να επιλέγει το δεύτερο.

«Σοσιαλισμός» και βαρβαρότητα;

Της Χριστίνας Πάντζου

Η απόφαση του Κοινοβουλίου της Βολιβίας να νομιμοποιήσει υπό όρους την παιδική εργασία από την ηλικία των δέκα ετών, έχει φέρει στο προσκήνιο μια παλιά διαμάχη ανάμεσα σε αναπτυγμένες και αναπτυσσόμενες κοινωνίες για τα οικουμενικά δικαιώματα. Διεθνείς οργανισμοί εκφράζουν την ανησυχία τους για «μέτρα που υπονομεύουν την παιδική ηλικία», ενώ η κυβέρνηση και τα ίδια τα συνδικάτα των εργαζόμενων παιδιών μιλούν για de facto πραγματικότητες, που απαιτούν ρεαλιστικές βραχυπρόθεσμες λύσεις.